تُحصى عجائِبُهُ و لا تُبلى غرائِبُهُ ، فيه مَصابيحُ الهدى و مَنارُ الحِكْمَةِ » . « 1 »
براى قرآن ظاهر و باطن است ، ظاهر آن فرمان و دستور و باطن آن علم و دانش ، معانى عميق آن در قالب الفاظ زيبا ريخته شده است . قرآن داراى فصولى است و هر فصل آن فصلهايى دارد . شگفتيهاى آن هرگز تمام نمىشود و نوآوريهاى آن به كهنگى نمىگرايد ، آيات آن مشعلهاى هدايت و سرچشمه حكمت مىباشد .
و على ( ع ) آن را به نورى كه چراغهاى آن فرو نرود و چراغى كه افروختگىاش كاهش نپذيرد و دريائى كه عمق آن ناپيداست و آب آن ، با كشيدن خالى نمىشود ، تشبيه نمودهاند :
« أنزلَ عليه الكتابَ نوراً لا تُطْفَأُ مَصابيحُهُ و سِراجاً لا يُخْبَؤ تَوَقُّدُه و بحراً لا يُدْرَكُ قَعْرُهُ . . . و بحر لايَنْزِفُهُ المُستَنزفون . » « 2 »
و امام هشتم ( ع ) در بيان علت اين حالت قرآن مىفرمايند :
« إنَّ اللهَ تَعالى لَمْ يَجْعَلْهُ لِزمان دونَ زمان و لالِناس دونَ ناس فهو فى كُلِّ زمان جديدٌ و عِند كُلِّ قَوْم غَضٌّ إلى يومِ القِيامَةِ » « 3 » ؛ خداوند قرآن را براى زمان معينى و مردم خاصى فرو نفرستاده است . از اين رو در هر زمانى تازه و در نزد همه ملل جهان تا قيامت نو خواهد بود .
هامش
( 1 ) . كلينى ، اصول كافى ، كتاب فضل القرآن ، ج 2 ، ص 599 ، ح 2 .
( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 198 .
( 3 ) . زركشى ، تفسير برهان ، ج 1 ، ص 28 ؛ مجلسى ، بحارالانوار ، ج 2 ، ص 280 ، ح 44 .