كه ريشهاش استوار و شاخهاش در آسمان است ؟ ميوهاش را هر دم به اذن پروردگارش مىدهد . . . و مثل سخن ناپاك چون درختى ناپاك است كه از روى زمين كنده شده و قرارى ندارد .
بنابراين نهى از شجره منهيه ، كنايه از نهى از ارتكاب معاصى و رفتن به سوى منكرات يا خلاف اولى ( هر كس به اندازه شخصيت خود ) مىباشد و منظور از برهنه شدن ، رسوايى و بىآبرويى يا شرمندگى و سرافكندگى بعد از ارتكاب منهيات است كه طبعاً براى انسان پيش مىآيد ، و مقصود از پوشانيدن بدن به وسيله برگ درختان ، سعى و كوششى است كه انسان بعد از ارتكاب كارهاى ناشايست مىكند تا نزد ديگران رسوا و بىآبرو نشود و مستور بماند . مقصود از بهشت و جنت نيز ، كنايه از آرامش روح و اطمينان خاطر است كه در سايه طهارت روح براى انسان بوجود مىآيد و هبوط و خروج از بهشت ، حالت اضطراب خاطر و پشيمانى است كه در نتيجه تبعيت از هوى و هوس و تمايلات نفس براى انسان پيش مىآيد .
خلاصه اين كه اين كلمات ، به طور استعاره و كنايه و تمثيل و تشبيه آورده شده است .
اينگونه تعبيرات در قرآن زياد آمده و در بعضى از موارد ، در خود آيه قرينهاى وجود دارد كه بيان مىدارد كه آيه به عنوان مثال و تشبيه آورده شده است ، مانند آيات سوره ابراهيم كه در بالا ذكر شد ، و در پارهاى موارد در خود آيه قرينه وجود ندارد مانند :
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 302
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٠٢