قصدشان را به صورت رمز ، تمثيل و تخيل بيان نمىكنند .
از سوى ديگر ، زبان علم به ويژه در علوم تجربى ، مطالبش قابل صدق و كذب است ، يعنى مىتوان با كنكاش در مقولههايى از آن ، گفت كه اين سخن صادق يا كاذب است . همچنين زبان علم انتزاع گراست و ارزشگذارى نمىكند ، زبان ناظر است نه زبان عامل ، هدف را تعيين نمىكند و به دنبال علل ظاهرى است و از هست و نيستش صحبت نمىكند .
به اين معنا ، زبان قرآن ، زبان علمى نيست و نمىتواند همه مشخصات زبان علمى را داشته باشد . قرآن براى تودههاى مردم آمده و با زبان آنان سخن گفته است .
4 . زبان سمبليك
گاهى زبان ، زبان رمز است و منظور از رمز اين است كه هيچ يك از الفاظ در « موضوع له » و « مستعمل فيه » لغوى و عرفى استعمال نشده باشد ، چه موضوع له داشته باشد و چه نداشته باشد ، مانند حروف و ارقام ، فقط بايد گوينده و مخاطب طبق قرار قبلى الفاظ را استعمال كنند و با كليد رمز ، كلمات استعمال شده را بفهمند . زبان رمز چندين گونه است :
الف ) همان كه گفته شد كه متكلم و مخاطب مىخواهند به گونهاى صحبت كنند كه ديگران نفهمند ، اعداد يا حروف يا خطوط يا حتى كلماتى را به استخدام مىگيرند و هر كدام از آنها را علامت و نشانه چيزى قرار مىدهند و براى كشف رمز ، كليدى
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 142
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص١٤٢