احتمال و ترديد بيان مىشود ، ولى در زبان قرآن ، بلكه در زبان ساير اديان ، مطالب به طور قطع و يقين و بدون هر گونه ترديد و احتمال القاء مىگردد ؛ زيرا انبياء براى تذكر و هدايت مردم مبعوث شدهاند و اين معنا با ترديد و دودلى و احتمال ، سازگارى ندارد .
گاهى سطح مطالب و مفاهيم آنچنان گسترده و وسيع و بلند است كه الفاظ معمولى كه براى تفهيم مفاهيم معمولى وضع شدهاند ، بر قد و بالاى آن معانى و مفاهيم كوتاه است و با جعل اصطلاح هم نمىشود آن مفاهيم را تنزل داد و تفهيم و تفهم كرد ، چنان كه در پارهاى از مطالب فلسفى از قبيل : ربط حادث به قديم ، اتحاد عاقل و معقول و حركت جوهرى يا برخى مطالب عرفانى ، مانند مسايل كشف و شهود و يا مسائلى از قبيل نسبيت انيشتين يا خيلى چيزهاى ديگرى كه فرمولش را كشف مىكنند و جواب هم مىدهد ولى به عمقش نمىتوانند برسند ، لازم مىشود مطلب را با زبان فرمول القاء نمايند و گوينده الفاظى رااستخدام مىكند و در مفهوم وسيع استعمال مىكند ، يا گاهى هم مىگويد مطلب ديدنى است نه گفتنى ، فقط مىتوان به طور اجمال به آن مفهوم اشاره كرد .
بنابراين ، زبان علمى ، زبانى است كه دانشمندان در رشتههاى مختلف مطالبشان را با آن بيان مىكنند و هدفشان توصيف واقعيات است ، نه برانگيختن و تعهد آفريدن . صاحبان هر علمى با اصطلاحات مخصوص و شناخته شده آن علم ، مطالب را با زبان گويا مىگويند ، و
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 141
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص١٤١