وصيّت باطل مىشود .
« مسألهء 3319 » اگر وصيّت كند چيز معيّنى را به كسى بدهند و بعد وصيّت كند كه نصف همان چيز را به ديگرى بدهند ، بايد آن چيز را دو قسمت كنند و به هر كدام از آن دو نفر يك قسمت آن را بدهند .
« مسألهء 3320 » اگر كسى در مرضى كه با آن مىميرد ، مقدارى از مال خود را به كسى ببخشد و وصيّت كند كه بعد از مردن او هم مقدارى به كس ديگرى بدهند ، آنچه را كه در حال زندگى بخشيده ، از اصل مال است و احتياج به اذن ورثه ندارد و چيزى را كه وصيّت كرده ، اگر زيادتر از ثلث باشد زيادىِ آن محتاج به اذن ورثه است .
« مسألهء 3321 » اگر وصيّت كند كه ثلث مال او را نفروشند و منافع آن را به مصرفى برسانند ، بايد مطابق گفتهء او عمل نمايند .
« مسألهء 3322 » اگر در مرضى كه با آن مىميرد ، بگويد مقدارى به كسى بدهكار است ، چنانچه متّهم باشد كه براى ضرر زدن به ورثه گفته است ، بايد مقدارى را كه معيّن كرده از ثلث مال او بدهند و اگر متّهم نباشد ، بايد از اصل مال او بدهند .
« مسألهء 3323 » كسى كه انسان وصيّت مىكند كه چيزى به او بدهند ، بايد هنگام وصيّت وجود داشته باشد ، پس اگر وصيّت كند به بچّهاى كه ممكن است فلان زن حامله شود چيزى بدهند ، باطل است ؛ ولى اگر وصيّت كند به بچّهاى كه در شكم مادر است چيزى بدهند - اگرچه هنوز روح نداشته باشد - وصيّت صحيح است ، پس اگر زنده به دنيا آمد ، بايد آنچه را كه وصيّت كرده به او بدهند و اگر مرده به دنيا آمد ، وصيّت باطل مىشود و آنچه را كه براى او وصيّت كرده ، ورثه ميان خودشان قسمت مىكنند .
« مسألهء 3324 » كارى كه براى آن وصيّت مىكند ، بايد جايز و حلال باشد ، پس اگر وصيّت كند پولى را صرف كمك به ظالم يا ترويج باطل نمايند ، وصيّت او صحيح نيست .
« مسألهء 3325 » اگر انسان بفهمد كسى او را وصىّ كرده ، چنانچه به اطّلاع وصيّت كننده برساند كه براى انجام وصيّت او حاضر نيست ، لازم نيست بعد از مردن او به وصيّت عمل كند ؛ ولى اگر پيش از مردن او نفهمد كه او را وصىّ كرده يا بفهمد و به او
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 633
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٦٣٣