روز را در سفر روزه بگيرد و گرنه بعداً بايد قضاى آن را بجا آورد .
« مسألهء 3280 » اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند ، بايد كفّاره بدهد و كفّارهء آن ، كفّارهء قسم است كه در مسألهء 3302 آمده است .
« مسألهء 3281 » اگر نذر كند كه تا وقت معيّنى عملى را ترك كند ، بعد از گذشتن آن وقت مىتواند آن عمل را بجا آورد و اگر پيش از گذشتن وقت از روى فراموشى يا ناچارى آن را انجام دهد ، چيزى بر او واجب نيست ، ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن عمل را بجا نياورد و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد ، بايد به مقدارى كه در مسألهء پيش گفته شد كفّاره بدهد .
« مسألهء 3282 » كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معيّن نكرده است ، اگر از روى فراموشى يا ناچارى يا ندانستن ، آن عمل را انجام دهد ، كفّاره بر او واجب نيست ؛ ولى چنانچه از روى اختيار آن را بجا آورد ، براى دفعهء اوّل بايد كفّاره بدهد .
« مسألهء 3283 » اگر براى عملى كه نذر كرده وقتى معيّن نكرده باشد ، لازم نيست فوراً انجام دهد ، ولى بنابر احتياط نبايد زياد تأخير بيندازد .
« مسألهء 3284 » اگر نذر كننده از انجام نذر خود در وقت آن عاجز شود ، نذر او منحل شده و از او ساقط مىگردد ؛ ولى اگر از انجام روزهء نذرى عاجز باشد ، بنابر احتياط واجب براى هر روزه دو مُدّ طعام ( تقريباً 1500 گرم ) به فقيرى صدقه دهد تا آن فقير به نيابت او روزه بگيرد و اگر ميسّر نشد ، براى هر روزه يك مدّ طعام صدقه دهد .
« مسألهء 3285 » اگر نذر كند كه در هر هفته روز معيّنى - مثلًا روز جمعه - را روزه بگيرد ، چنانچه يكى از جمعهها عيد فطر يا قربان باشد يا در روز جمعه عذر ديگرى مانند حيض براى او پيدا شود ، بايد آن روز را روزه نگيرد و بعد قضاى آن را بجا آورد .
« مسألهء 3286 » اگر نذر كند كه مقدار معيّنى را به مصرف خاصى برساند - مثلًا نذر كند صد تومان صدقه بدهد - چنانچه پيش از به مصرف رساندن آن بميرد ، لازم نيست آن مقدار را از مال او به مصرف نذر برسانند ؛ ولى بهتر اين است كه وارثين بالغ او از سهم خود آن مقدار را از طرف ميّت به مصرف نذر برسانند .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 624
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٦٢٤