تخطي إلى المحتوى الرئيسي

رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 626

مساهمون:

ص٦٢٦
انجام دهد ، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن بيمار خوب شده يا مسافر آمده است ، عمل كردن به نذر لازم نيست . « مسألهء 3295 » اگر نذر كند مقدار معيّنى از مال را به مصرف خاصّى برساند و آن مصرف را فراموش كند و بين چند مصرف مردّد باشد ، بايد در هر يك از آن مصرف‌ها همهء آن مقدار را صرف نمايد و در صورتى كه مصرف را فراموش نكرده ولى مقدار معيّن از مال را فراموش كرده باشد ، بايد هر مقدار آن را كه يقين دارد مصرف نمايد و اگر عملى را نذر كرده و مردّد بين چند عمل باشد ، بايد همهء آن اعمال را انجام دهد و در صورتى كه مقدار عمل را فراموش كرده باشد ، بايد هر اندازه را كه يقين دارد انجام دهد . « مسألهء 3296 » در « عهد » هم مثل نذر بايد صيغه بخواند و نام خدا را بر زبان آورد و بگويد : « با خدا عهد كردم كه فلان كار را انجام دهم يا فلان كار را ترك كنم » و نيز كارى را كه عهد مىكند انجام دهد ، بايد نكردن آن بهتر از انجام آن نباشد . « مسألهء 3297 » هرگاه با خدا عهد كند كه اگر به حاجت شرعى خود برسد كار خيرى را انجام دهد ، بعد از آن كه حاجت او برآورده شد ، بايد آن كار را انجام دهد و نيز اگر بدون آن كه حاجتى داشته باشد ، عهد كند كه عمل خيرى را انجام دهد ، آن عمل بر او واجب مىشود . « مسألهء 3298 » اگر به عهد خود عمل نكند ، بايد كفّاره بدهد ، يعنى شصت فقير را سير كند يا دو ماه روزه بگيرد يا يك برده آزاد كند . « مسألهء 3299 » اگر براى تخلّف از نذر يا قسم يا عهد خود كفّاره‌اى معيّن كند - به عنوان مثال بگويد : « با خدا عهد كردم كه ديگر سيگار نكشم و اگر كشيدم صد تومان صدقه بدهم » - در صورت تخلّف ، بايد تنها آنچه را معيّن نموده انجام دهد و كفّاره ديگرى واجب نيست .