احكام نَذْر و عَهْد
« مسألهء 3263 » « نذر » آن است كه انسان ملتزم شود كار خيرى را براى خدا بجا آورد يا كارى را كه انجام ندادن آن بهتر است ، براى خدا ترك نمايد و بنابر اين متعلّق نذر بايد داراى « رجحان » باشد ، يعنى فعل يا ترك فعلى كه نذر شده ، شرعاً داراى مزيّت باشد .
« مسألهء 3264 » نذر بر چند قسم است :
اوّل : نذرى كه براى شكر نعمت دنيوى يا اخروى باشد ، مثلًا بگويد : « از براى خداست بر من كه اگر مرا توفيق حجّ داد يا به من فرزندى عطا نمود ، فلان كار خير را انجام دهم » ، يا براى شكرِ ترك گناه يا رفع بلا يا بيمارى و يا ساير مشكلات صورت بگيرد ، مثلًا بگويد : « از براى خداست بر من كه اگر از فلان گناه محفوظ ماندم يا بيمارم شفا يافت ، فلان عمل خير را انجام دهم » ؛ به اين قسم نذر كه براى شكرگزارى انجام مىشود « نذر بِرّ » گفته مىشود .
دوم : نذرى كه براى زَجْر ( يعنى بازداشتن ) خود از عمل حرام يا مكروه انجام مىدهد ، مثلًا مىگويد : « از براى خداست بر من كه اگر عمداً غيبت كردم ، يك روز روزه بگيرم » ؛ اين قسم نذر را « نذر زَجْر » مىگويند .
سوم : نذرى كه مطلق بوده و مشروط و معلّق به چيزى نباشد ، به عنوان مثال بگويد : « از براى خدا بر من است كه فردا را روزه بگيرم » ؛ به اين قسم نذر « نذر تَبَرُّعى » مىگويند .
« مسألهء 3265 » در نذر بايد علاوه بر نيّت و قصد ، صيغه خوانده شود و لازم نيست آن را به عربى بخوانند ، پس اگر بگويد : « چنانچه بيمار من خوب شود ، براى خدا بر من