را باز بگذارند و مستحب است مرغ را بعد از سربريدن ، رها كنند تا پر و بال بزند .
دوم : كسى كه حيوان را مىكُشد رو به قبله باشد . سوم : پيش از كشتن حيوان آب جلوى آن بگذارند . چهارم : كارى كنند كه حيوان كمتر اذيّت شود ، مثلًا كارد را خوب تيز كنند و با عجله سر حيوان را ببرند .
« مسألهء 3200 » چند چيز در سر بريدن حيوانات مكروه است :
اوّل : آن كه كارد را پشت حلقوم فرو كنند و به طرف جلو بياورند كه حلقوم از پشت آن بريده شود . دوم : در جايى حيوان را بكشند كه حيوان ديگر آن را ببيند . سوم : در شب يا پيش از ظهر روز جمعه سر حيوان را ببرند ، ولى در صورت احتياج عيبى ندارد .
چهارم : خود انسان چهارپايى را كه پرورش داده است بكشد .
احكام شكار كردن با اسلحه
« مسألهء 3201 » اگر حيوان حلال گوشت وحشى را با اسلحه شكار كنند ، با پنج شرط حلال مىشود و بدن آن پاك است :
اوّل : آن كه اسلحهء شكار مثل كارد و شمشير برنده باشد ، يا مثل نيزه و تير ، تيز باشد كه به واسطهء تيز بودن ، بدن حيوان را پاره كند و اگر به وسيلهء دام يا چوب و سنگ و مانند اينها حيوانى را شكار كنند ، پاك نمىشود و خوردن آن هم حرام است و اگر حيوانى را با تفنگ شكار كنند ، چنانچه گلوله آن تيز باشد كه در بدن حيوان فرو رود و آن را پاره كند ، پاك و حلال است و اگر گلوله تيز نباشد بلكه با فشار در بدن حيوان فرو رود و حيوان را بكشد يا به واسطهء حرارتش بدن حيوان را بسوازند و در اثر سوزاندن ، حيوان بميرد ، پاك و حلال بودن آن اشكال دارد . دوم : كسى كه شكار مىكند بايد مسلمان يا بچّهء مسلمان باشد كه خوب و بد را بفهمد و اگر كافر يا كسى كه اظهار دشمنى با اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مىكند حيوانى را شكار نمايد ، آن شكار حلال نيست . سوم : اسلحه را به قصد شكار كردن حيوان به كار برد و اگر مثلًا جاى ديگرى را نشانهگيرى كند و اتّفافاً حيوان را بكشد ، آن حيوان پاك نيست و خوردن آن هم حرام است . چهارم : در وقت به كار بردن اسلحه ، نام خدا را ببرد و چنانچه عمداً نام خدا را نبرد ، شكار حلال نمىشود ، ولى اگر فراموش كند ، اشكال ندارد .