بيرون آيد ، چنانچه آن بچّه را به دستورى كه در شرع معيّن شده سر ببرند ، حلال و گرنه حرام مىباشد .
« مسألهء 3208 » اگر حيوانى را شكار كنند يا سر ببرند و بچّه مردهاى را از شكم آن بيرون آورند ، چنانچه خلقت آن بچّه كامل باشد و مو يا پشم در بدن آن روييده باشد ، پاك و حلال است .
شكار كردن با سگ شكارى
« مسألهء 3209 » اگر سگ شكارى ، حيوانِ وحشى حلال گوشتى را شكار كند ، با شش شرط گوشت آن پاك و حلال است :
اوّل : سگ به گونهاى تربيت شده باشد كه هر وقت آن را براى گرفتن شكار بفرستند برود و هر وقت از رفتن جلوگيرى كنند بايستد ، ولى اگر در وقت نزديك شدن به شكار با جلوگيرى نايستد ، مانعى ندارد و احتياط واجب آن است كه اگر عادت داشته باشد كه پيش از رسيدن صاحب خود شكار را بخورد ، از شكار آن اجتناب كنند ، ولى اگر اتّفاقاً شكار را بخورد ، اشكال ندارد .
دوم : صاحبش آن را بفرستد و اگر سرِ خود دنبال شكار رود و حيوانى را شكار كند ، خوردن آن حيوان حرام است ، بلكه اگر سرِ خود دنبال شكار رود و بعد صاحب آن بانگ بزند كه زودتر آن را به شكار برساند - اگرچه به واسطهء صداى صاحب آن شتاب كند - بنابر احتياط واجب ، بايد از خوردن آن شكار خوددارى نمايند .
سوم : كسى كه سگ را مىفرستد بايد مسلمان باشد يا بچّهء مسلمان كه خوب و بد را بفهمد و اگر كافر يا كسى كه اظهار دشمنى با اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مىكند سگ را بفرستد ، شكار آن سگ حرام است .
چهارم : وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد و اگر عمداً نام خدا را نبرد ، آن شكار حرام است ، ولى اگر از روى فراموشى باشد ، اشكال ندارد و اگر وقت فرستادن سگ نام خدا را عمداً نبرد و پيش از آن كه سگ به شكار برسد نام خدا را ببرد ، بنابر احتياط واجب بايد از آن شكار اجتناب نمايد .