پنجم : وقتى به نزد حيوان برسد ، مرده باشد يا اگر زنده باشد ، به اندازهء سربريدن آن وقت نباشد و چنانچه به اندازهء سربريدن وقت باشد و سر حيوان را نبرد تا بميرد ، حرام است .
« مسألهء 3202 » اگر دو نفر حيوانى را شكار كنند و يكى از آنان مسلمان و ديگرى كافر باشد ، يا يكى از آن دو نام خدا را ببرد و ديگرى عمداً نام خدا را نبرد ، آن حيوان حلال نيست .
« مسألهء 3203 » اگر بعد از آن كه حيوانى را تير زدند ، مثلًا در آب بيفتد و انسان بداند كه حيوان به واسطهء تير خوردن و افتادن در آب جان داده ، حلال نيست بلكه اگر شك كند كه فقط براى تير بوده يا نه ، حلال نمىباشد .
« مسألهء 3204 » اگر با اسلحهء غصبى يا سگ غصبى حيوانى را شكار كند ، شكار حلال است و مال خود او مىشود ؛ ولى گذشته از اين كه گناه كرده ، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحب آن بدهد .
« مسألهء 3205 » اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح است - با شرطهايى كه در مسائل گذشته گفته شد - حيوانى را دو قسمت كنند و سر و گردن در يك قسمت بماند و انسان وقتى برسد كه حيوان جان داده باشد ، اگر به واسطهء همين قسمت شدن جان داده باشد ، هر دو قسمت حلال است و اگر حيوان زنده باشد و براى سر بريدن با آداب شرع ، وقت تنگ باشد ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام و قسمتى كه سر و گردن دارد حلال است و اگر براى سر بريدن وقت باشد ، آن قسمت كه در آن سر نيست حرام است و آن قسمت ديگر اگر سر آن را به دستورى كه در شرع معيّن شده ببرند حلال است ، به شرط آن كه در زمان بريدن سر ، زنده باشد ، اگرچه در حال جان دادن باشد .
« مسألهء 3206 » اگر با چوب يا سنگ يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح نيست حيوانى را دو قسمت كند ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام است و قسمتى كه سر و گردن دارد ، اگر زنده باشد و سر آن را به دستورى كه در شرع معيّن شده ببرند ، حلال است ، به شرط آن كه در زمان بريدن سر ، زنده باشد ، اگرچه در حال جان دادن باشد .
« مسألهء 3207 » اگر حيوانى را شكار كنند يا سر ببرند و بچّهء زندهاى از شكم آن
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 608
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٦٠٨