احكام قرض
قرض دادن از كارهاى مستحبى است كه در آيات قرآن و روايات درباره آن زياد سفارش شده است . از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده است كه : « هر كس به برادر مسلمان خود قرض بدهد مال او زياد مىشود و ملائكه بر او رحمت مىفرستند و اگر با بدهكار خود مدارا كند ، بدون حساب و به سرعت از صراط مىگذرد و كسى كه برادر مسلمانش از او قرض بخواهد و ندهد ، بهشت بر او حرام مىشود . » « 1 » « مسألهء 2541 » قرض عقدى است كه به موجب آن قرض دهنده ( دائن ) مقدار معيّنى از مال خود را به قرض گيرنده ( مديون ) تمليك مىكند تا مثل آن را از حيث جنس ، وصف و مقدار بازگرداند . در قرض لازم نيست صيغه بخوانند ، بلكه اگر چيزى را به نيّت قرض به كسى بدهد و او هم به همين قصد بگيرد ، صحيح است ، ولى مقدار آن بايد كاملًا معلوم باشد .
« مسألهء 2542 » اگر در قرض شرط كنند كه در وقت معيّن آن را بپردازد ، پيش از رسيدن آن وقت لازم نيست طلبكار قبول كند ، ولى اگر تعيين وقت فقط براى همراهى با بدهكار باشد ، چنانچه پيش از آن وقت هم قرض را بدهد ، بايد قبول نمايد .
« مسألهء 2543 » اگر در صيغهء قرض براى پرداخت آن مدّتى قرار دهند ، طلبكار پيش از تمام شدن آن مدّت نمىتواند طلب خود را مطالبه نمايد ، ولى اگر مدّت نداشته باشد ، طلبكار هر وقت بخواهد مىتواند طلب خود را مطالبه نمايد .
« مسألهء 2544 » اگر طلبكار طلب خود را مطالبه كند ، چنانچه بدهكار بتواند بدهى
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، چاپ آل البيت ، باب 6 از « أبواب الدين والقرض » ، ح 5 ، ج 18 ، ص 331 .