احكام بيمه
« بيمه » قراردادى است بين بيمه شونده ( بيمه گزار ) و مؤسسه يا شركت يا شخصى كه بيمه را مىپذيرد ( بيمهگر ) كه به موجب آن يك طرف تعهّد مىكند در ازاء پرداخت وجه يا وجوهى از طرف ديگر ، در صورت وقوع حادثه ، خسارت وارده بر او را جبران كند و يا وجه معيّنى بپردازد . متعهّد را « بيمهگر » ، طرف تعهّد را « بيمه گزار » ، وجهى را كه بيمهگزار به بيمهگر مىپردازد « حقّ بيمه » و آنچه را كه بيمه مىشود « موضوع بيمه » مىگويند و اين عقد مثل ساير عقود محتاج به رضايت طرفين است و شرايطى كه در عقد و طرفين آن در ساير عقود معتبرند ، در اين عقد نيز معتبر مىباشند و مىتوان اين عقد را با هر لغت و زبانى منعقد كرد و تعهدات طرفين قرارداد بيمه به اعتبار انواع و اقسام بيمه متفاوت است .
« مسألهء 2481 » در بيمه هر يك از طرفين قرارداد مىتوانند ايجاب يا قبول را اجرا نمايند ، ولى بايد تمام قيودى كه گفته شد معلوم شوند و قرارداد بر اساس آنها واقع گردد .
« مسألهء 2482 » در بيمه علاوه بر شرايطى از قبيل بلوغ و عقل و اختيار و غير آنها كه در ساير عقود لازم است ، چند شرط معتبر است :
اوّل : تعيين موضوع بيمه كه شخص ، مغازه ، كشتى ، اتومبيل يا هواپيما است .
دوم : تعيين دو طرف عقد كه اشخاص يا مؤسسات يا شركتها يا دولت هستند .
سوم : تعيين مبلغى كه بايد بپردازند . چهارم : تعيين اقساطى كه بايد آن را بپردازند و تعيين زمان اقساط . پنجم : تعيين زمان شروع و پايان بيمه كه مثلًا از اوّل فلان ماه يا سال تا چند ماه يا چند سال است . ششم : تعيين خطرهايى كه موجب خسارت مىشوند مثل حريق ، غرق ، سرقت ، وفات يا بيمارى و مىتوان كلّيّهء آفاتى را كه موجب خسارت مىشوند ،