« مسألهء 1824 » كسى كه مىداند روزه براى او ضرر ندارد ، اگرچه پزشك نيز بگويد :
« ضرر دارد » ، بايد روزه بگيرد و كسى كه يقين يا گمان دارد كه روزه براى او ضرر دارد ، اگرچه پزشك نيز بگويد : « ضرر ندارد » ، نبايد روزه بگيرد و اگر روزه بگيرد ، صحيح نيست ، مگر آن كه به قصد قربت روزه بگيرد و بعد معلوم شود ضرر نداشته است .
« مسألهء 1825 » اگر انسان احتمال بدهد كه روزه براى او ضرر دارد و از آن احتمال ، ترس براى او پيدا شود ، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد ، نبايد روزه بگيرد و اگر روزه بگيرد ، صحيح نيست ؛ مگر آن كه به قصد قربت روزه بگيرد و بعد معلوم شود ضرر نداشته است .
« مسألهء 1826 » كسى كه عقيدهاش اين است كه روزه براى او ضرر ندارد ، اگر روزه بگيرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براى او ضرر داشته ، بنابر احتياط واجب بايد قضاى آن را بجا آورد .
« مسألهء 1827 » غير از روزههايى كه گفته شد ، روزههاى حرام ديگرى نيز وجود دارند كه در كتابهاى مفصّل عنوان شدهاند .
« مسألهء 1828 » روزهء روز عاشورا و روزى كه انسان شك دارد روز عرفه است يا عيد قربان ، مكروه است .
روزههاى مستحب
« مسألهء 1829 » روزه در تمام روزهاى سال ، غير از روزههاى حرام و مكروه كه گفته شد ، مستحب است و براى بعضى از روزها بيشتر سفارش شده است كه از آن جمله است :
1 - پنجشنبهء اوّل و پنجشنبهء آخر هر ماه و چهارشنبهء اوّلى كه بعد از روز دهم ماه است و اگر كسى اينها را بجا نياورد ، مستحب است قضا نمايد و چنانچه اصلًا نتواند روزه بگيرد ، مستحب است براى هر روز يك مُد طعام يا 6 / 12 نخود نقره به فقير بدهد .
2 - سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماه .
3 - تمام ماه رجب و شعبان و بعضى از اين دو ماه ، اگرچه يك روز باشد .