احكام روزه
روزه از جمله عباداتى است كه در اديان توحيدى به آن امر شده است و روزهء ماه رمضان هديهاى است الهى كه خداوند به امت محمد صلى الله عليه و آله و سلم عطا فرموده است تا به وسيله آن بتوانند پليدى را از روح و جسم خويش دور سازند و جان خويش را به زيور تقوى آراسته كنند و با چشيدن طعم گرسنگى و تشنگى ، رنج و محروميت فقرا را با تمام وجود درك نمايند و در صدد دستگيرى از آنان برآيند و بر مؤمنان است كه از بركات روزه و ماه رمضان بهرهمند گردند .
امام سجاد عليه السلام در دعاى چهل و چهارم صحيفهء سجاديه مىفرمايد : « خداوندا ، ماه رمضان را از عبادت ما سرشار كن و اوقات آن را به توفيق عبادتت مزيّن گردان و ما را در اين ماه به روزهدارى و در شب آن به نماز ، تضرع ، خشوع و تواضع به درگاهت يارى فرما چنان كه هيچ روز آن گواه بر غفلت ما و هيچ شب آن شاهد تقصير ما نگردد . »
« روزه » آن است كه انسان براى انجام فرمان خداوند از اذان صبح تا مغرب از انجام دادن چيزهايى كه روزه را باطل مىكند - و شرح آنها بعداً گفته مىشود - خوددارى نمايد .
نيّت
« مسألهء 1624 » لازم نيست انسان نيّت روزه را از قلب خود بگذراند يا مثلًا بگويد :
« فردا روزه مىگيرم » ، بلكه همين مقدار كه براى انجام فرمان خداوند از اذان صبح تا مغرب عملى كه روزه را باطل مىكند انجام ندهد ، كافى است و براى آن كه يقين كند تمام اين مدّت را روزه بوده ، بايد مقدارى پيش از اذان صبح و مقدارى نيز بعد از مغرب ، از