مىتوانسته قضاى نماز و روزه را به جا آورد ، بميرد كه در اين صورت بر پسر بزرگتر بعدى واجب است همان مقدار از نماز و روزه پدر را كه پسر اول وقت قضا كردن آنها را نداشته ، قضا نمايد .
« مسألهء 1442 » قضاى نماز و روزهء مادر بر پسر بزرگتر واجب نيست ، اگرچه بهتر است آنها را بجا آورد .
نايب گرفتن براى نماز
« مسألهء 1443 » بعد از مرگِ انسان ، مىتوان براى نماز و عبادتهاى ديگر او كه در زندگى بجا نياورده ، شخص ديگرى را نايب گرفت ، يعنى به او مزد داد تا آنها را به نيابت از ميّت بجا آورد و اگر كسى بدون مزد نيز آنها را انجام دهد ، صحيح است .
« مسألهء 1444 » انسان مىتواند براى بعضى از كارهاى مستحبّى ، مثل حج ، عمره ، طواف از طرف كسى كه در مكه نيست ، قرائت قرآن ، زيارت قبر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و امامان عليهم السلام و توابع آن مثل نماز زيارت ، از طرف زندگان اجير شود و ظاهراً نيابت تبرّعى ( مجانى ) در جميع مستحبات از طرف افراد زنده اگر به قصد رجا باشد اشكال ندارد ؛ اما صحّت اجير شدن براى غير از مثل مستحبات ذكر شده ، محلّ تأمّل است و نيز انسان مىتواند كار مستحبّى را انجام دهد و ثواب آن را به مردگان يا زندگان هديه نمايد .
« مسألهء 1445 » كسى كه براى نماز قضاى ميّت اجير شده ، بايد يا مجتهد باشد يا مسائل مورد ابتلاى نماز را از روى تقليد به نحو صحيح بداند .
« مسألهء 1446 » اجير بايد هنگام نيّت ، ميّت را معيّن نمايد ، ولى لازم نيست اسم او را بداند ؛ پس اگر نيّت كند : « از طرف كسى نماز مىخوانم كه براى او اجير شدهام » كافى است .
« مسألهء 1447 » اجير بايد خود را به جاى ميّت فرض كند و عبادتهاى او را قضا نمايد و يا اين كه عمل خود را به منزلهء عمل او قرار دهد و اگر عملى را انجام دهد و ثواب آن را به او هديه كند ، كافى نيست .
« مسألهء 1448 » بايد كسى را اجير كنند كه اطمينان داشته باشند كه نماز را بجا مىآورد