خوانده است ، مبنى بر احتياط است .
« مسألهء 1400 » اگر فراموش كند كه مسافر است و مشغول نماز چهار ركعتى شود و در بين نماز به خاطر آورد كه مسافر است يا متوجّه شود كه سفر او هشت فرسخ است ، چنانچه به ركوع ركعت سوم نرفته باشد ، بايد نماز را دو ركعتى تمام كند و اگر به ركوع ركعت سوم رفته باشد ، نماز او باطل است و در صورتى كه به مقدار خواندن يك ركعت نيز وقت داشته باشد ، بايد نماز را دوباره به صورت شكسته بخواند و چنانچه به اندازهء خواندن يك ركعت وقت نداشته باشد ، بايد قضاى آن را به جا آورد .
« مسألهء 1401 » اگر مسافر بعضى از خصوصيّات نماز مسافر را نداند ، مثلًا نداند كه اگر چهار فرسخ برود و همان روز يا شب آن برگردد بايد شكسته بخواند ، چنانچه به نيّت نماز چهار ركعتى مشغول نماز شود و پيش از ركوع ركعت سوم مسأله را بفهمد ، بايد نماز را دو ركعتى تمام كند و اگر به ركوع ركعت سوم رفته باشد ، نماز او باطل است و در صورتى كه به مقدار يك ركعت نيز از وقت باقى مانده باشد ، بايد نماز را به صورت شكسته بخواند و چنانچه به اندازهء خواندن يك ركعت نيز وقت نداشته باشد ، بايد قضاى آن را در خارج وقت به جا آورد .
« مسألهء 1402 » اگر مسافرى كه بايد نماز را تمام بخواند ، به واسطهء ندانستن مسأله به نيّت نماز دو ركعتى مشغول نماز شود و در بين نماز مسأله را بفهمد ، بايد نماز را چهار ركعتى تمام كند و احتياط مستحب آن است كه بعد از تمام شدن نماز ، دوباره آن نماز را چهار ركعتى بخواند .
« مسألهء 1403 » اگر مسافرى كه نماز نخوانده پيش از تمام شدن وقت به حدّ ترخّص وطن خود يا به جايى برسد كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، بايد نماز را تمام بخواند و كسى كه مسافر نيست ، اگر در اوّل وقت نماز نخواند و مسافرت كند ، در سفر بايد نماز را شكسته بخواند .
« مسألهء 1404 » اگر از مسافرى كه بايد نماز را شكسته بخواند نماز ظهر يا عصر يا عشاء قضا شود ، بايد آن را دو ركعتى قضا نمايد ، اگرچه در غير سفر بخواهد قضاى آن را
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 259
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٥٩