مسائل متفرّقهء نماز مسافر
« مسألهء 1393 » كسى كه مىداند مسافر است و بايد نماز را شكسته بخواند ، اگر در غير چهار مكانى كه گفته شد عمداً تمام بخواند ، نماز او باطل است و نيز اگر فراموش كند كه مسافر است يا فراموش كند كه نماز مسافر شكسته است و تمام بخواند ، بايد نماز را دوباره به صورت شكسته بخواند ؛ ولى اگر بعد از وقت به خاطر آورد ، واجب نيست قضا نمايد .
« مسألهء 1394 » در هر موردى كه وظيفهء انسان است كه نماز خود را هم تمام و هم شكسته بخواند ، بايد روزه خود را نيز بگيرد و قضاى آن را نيز بجا آورد .
« مسألهء 1395 » كسى كه به خاطر دارد مسافر است و بايد نماز را شكسته بخواند ، اگر بدون توجّه و به طور عادت تمام بخواند ، نمازش باطل است و بايد آن را اعاده و يا قضا نمايد .
« مسألهء 1396 » مسافرى كه نمىداند بايد نماز را شكسته بخواند ، اگر تمام بخواند نمازش صحيح است .
« مسألهء 1397 » مسافرى كه مىداند بايد نماز را شكسته بخواند ، اگر بعضى از خصوصيّات آن را نداند ، مثلًا نداند كه پس از گذشتن از حدّ ترخّص بايد نمازش را شكسته بخواند و يا اين كه نداند در صورتى كه چهار فرسخ برود و چهار فرسخ بازگردد ، نمازش شكسته است ، چنانچه تمام بخواند ، در صورتى كه وقت باقى باشد ، بنابر احتياط بايد نماز را دوباره شكسته بخواند ، ولى اگر پس از گذشتن وقت بفهمد ، قضا بر او واجب نيست .
« مسألهء 1398 » مسافرى كه مىداند بايد نماز را شكسته بخواند ، اگر به گمان اين كه سفر او كمتر از هشت فرسخ است تمام بخواند ، وقتى بفهمد كه سفر او هشت فرسخ بوده ، بايد نمازى را كه تمام خوانده دوباره شكسته بخواند ، ولى اگر پس از گذشتن وقت بفهمد ، قضا لازم نيست .
« مسألهء 1399 » كسى كه بايد نماز را تمام بخواند اگر آن را شكسته بجا آورد ، در هر صورت نمازش باطل است و بايد آن را اعاده و يا قضا نمايد ؛ ولى اين حكم در مورد كسى كه ده روز در جايى اقامت كرده و به علت ندانستن مسأله نماز را شكسته