برگردد ، چنانچه بقيّهء راه به اندازهء مسافت شرعى باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند ، و گرنه بايد آن را تمام بخواند .
« مسألهء 1328 » اگر كسى كه براى معصيت سفر نكرده ، در بين راه قصد كند كه بقيّهء راه را براى معصيت برود ، بايد نماز را تمام بخواند و نمازهايى كه شكسته خوانده را بنابر احتياط واجب بايد دوباره تمام بخواند و اگر وقت آنها گذشته ، به صورت تمام آنها را قضا نمايد .
* شرط ششم : آن كه مانند صحرانشينهايى نباشد كه در بيابانها گردش مىكنند و هر جا آب و خوراك براى خود و حيواناتشان پيدا شود ، مىمانند و بعد از چندى به جاى ديگر مىروند ، چون صحرانشينها در اين مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند .
« مسألهء 1329 » اگر يكى از صحرانشينها براى پيدا كردن منزل و چراگاه براى حيوانات خود سفر كند ، چنانچه سفر او به اندازهء مسافت شرعى باشد ، احتياط واجب آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند .
« مسألهء 1330 » اگر صحرانشين براى زيارت يا حجّ يا تجارت و مانند اينها از خانه و زندگى خود جدا شده و مسافرت كند ، بايد نماز را شكسته بخواند .
* شرط هفتم : آن كه شغل او مسافرت نباشد ، بنابر اين شتردار و راننده و چوبدار و كشتيبان و مانند اينها ، اگرچه براى بردن اثاثيّهء منزل خود مسافرت كنند ، در غير سفر اوّل بايد نماز را تمام بخوانند .
« مسألهء 1331 » بازرگانان و پيشهوران سيّار ، فرماندهان نيروهاى نظامى و انتظامى يا معلّمانى كه محلّ كار آنها ثابت نيست ، مأموران گشت مانند سيمبانان و راهبانان ، مهمانداران هواپيما وقطار و كشتى و نيز كسانى كه محلّ كار آنها در چند شهر است و همواره در بين آن شهرها رفت و آمد مىكنند ، بايد نماز خود را تمام خوانده و روزه بگيرند ، بلكه همهء افرادى كه بيشتر اوقات در حال سفر هستند و تعداد روزهايى كه در وطن هستند ، كمتر از تعداد روزهايى است كه در حال سفر هستند ، بايد نماز خود را در حال سفر تمام بخوانند و روزه نيز بگيرند و همچنين كسانى كه در هر سه روز حداقل يك بار و يا هر شش
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 247
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٤٧