عمل نمايد و كثيرالشّك تا وقتى يقين نكند كه به حال مردم عادى برگشته ، نبايد به شك خود اعتنا كند .
« مسألهء 1211 » اگر كسى كه زياد شك مىكند ، شك كند كه ركنى را بجا آورده يا نه و اعتنا نكند ، ولى بعد به خاطر آورد كه آن را بجا نياورده ، چنانچه مشغول ركن بعد نشده باشد ، بايد آن را بجا آورد و اگر مشغول ركن بعد شده باشد ، نماز او باطل است ؛ مثلًا اگر شك كند ركوع كرده يا نه و اعتنا نكند ، چنانچه پيش از سجده به خاطر آورد كه ركوع نكرده ، بايد ركوع كند و اگر در سجده به خاطر آورد ، نماز او باطل است .
« مسألهء 1212 » اگر كسى كه زياد شك مىكند ، شك كند چيزى را كه ركن نيست بجا آورده يا نه و اعتنا نكند و بعد به خاطر آورد كه آن را بجا نياورده ، چنانچه وارد ركن بعدى نشده باشد ، بايد آن را بجا آورد و اگر وارد ركن بعدى شده باشد ، نماز او صحيح است ؛ مثلًا اگر شك كند كه حمد خوانده يا نه و اعتنا نكند ، چنانچه در قنوت به خاطر آورد كه حمد نخوانده ، بايد بخواند و اگر در ركوع به خاطر آورد ، نماز او صحيح است .
5 - شكّ امام و مأموم
« مسألهء 1213 » اگر امام جماعت در شمارهء ركعتهاى نماز شك كند ، مثلًا شك كند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، چنانچه مأموم يقين يا گمان داشته باشد كه چهار ركعت خوانده و به امام بفهماند كه چهار ركعت خوانده است ، امام بايد نماز را تمام كند و خواندن نماز احتياط لازم نيست و نيز اگر امام يقين يا گمان داشته باشد كه چند ركعت خوانده است و مأموم در شمارهء ركعتهاى نماز شك كند ، نبايد به شك خود اعتنا نمايد و اين حكم در افعال نماز ، مثل تعداد سجدهها نيز جارى است .
6 - شك در نماز مستحبّى
« مسألهء 1214 » اگر در شمارهء ركعتهاى نماز مستحبّى شك كند ، چنانچه طرف بيشترِ شك نماز را باطل كند ، بايد بنا را بر كمتر بگذارد ؛ مثلًا اگر در نافلهء صبح شك كند كه دو