احتمال دهد كه چيزى پيدا كند ، بنابر احتياط واجب بايد نماز را تأخير بيندازد و اگر چيزى پيدا نكرد ، در آخر وقت مطابق وظيفه خود ( برهنه ) نماز بخواند .
« مسألهء 826 » اگر كسى كه مىخواهد نماز بخواند براى پوشاندن خود حتّى گِل نيز نداشته باشد و احتمال ندهد كه تا آخر وقت چيزى پيدا كند كه خود را با آن بپوشاند و يا تا آخر وقت صبر كند و چيزى پيدا نكند ، در صورتى كه نامحرم او را ببيند بايد نشسته نماز بخواند و عورت خود را با ران خود بپوشاند و براى ركوع و سجده به مقدارى خم شود كه عورت او ظاهر نگردد و اگر امكان نداشت ، با سر خود براى ركوع و سجده اشاره كند و براى سجده بيشتر از ركوع خم شود و يا سر را خم كند و بايد چيزى را كه بر آن سجده مىكند از زمين بلند كند و بر آن سجده نمايد و احتياط واجب آن است كه پيشانى را بر آن بگذارد نه اين كه فقط آن را به پيشانى بچسباند و اگر كسى او را نبيند ، بايد ايستاده نماز بخواند و بنابر احتياط جلوى خود را با دست بپوشاند و در هر صورت ركوع و سجود را با اشاره انجام دهد و براى سجود سر را قدرى پايينتر آورد و چيزى را كه سجده بر آن صحيح است از زمين بردارد و هنگامى كه براى سجده اشاره مىكند ، بنابر احتياط پيشانى را بر آن بگذارد ، نه اين كه فقط آن را به پيشانى بچسباند .
شرايط لباس نمازگزار
« مسألهء 827 » لباس نمازگزار شش شرط دارد :
اوّل : آن كه پاك باشد . دوم : آن كه مباح باشد . سوم : آن كه از اجزاى مردار نباشد . چهارم : آن كه از اجزاى حيوان حرام گوشت نباشد . پنجم و ششم : آن كه اگر نمازگزار مرد است ، لباس او ابريشم خالص و طلاباف نباشد . تفصيل اين شروط در مسائل آينده بيان مىشود .
* شرط اوّل : لباس نمازگزار بايد پاك باشد و اگر كسى عمداً با بدن يا لباس نجس نماز بخواند ، نمازش باطل است .
« مسألهء 828 » كسى كه نمىداند نماز با بدن و لباس نجس ، باطل است ، اگر در ندانستن