كند ، چنانچه گمان داشته باشد كه وقت فرا رسيده ، مىتواند مشغول نماز شود .
« مسألهء 771 » اگر براى شخص ثابت شود كه وقت نماز شده و مشغول نماز شود و در بين نماز بفهمد كه هنوز وقت فرا نرسيده و يا بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را پيش از وقت خوانده ، نماز او باطل است ؛ ولى اگر در بين نماز يا بعد از آن بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده ، نماز او صحيح است .
« مسألهء 772 » اگر انسان متوجه نباشد كه بايد پس از ثابت شدن دخول وقت ، مشغول نماز شود و بدون آن كه دخول وقت براى او ثابت شود ، نماز بخواند ، چنانچه بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را در وقت آن خوانده ، نماز او صحيح است و اگر بفهمد تمام نماز را پيش از وقت آن خوانده يا بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده است ، نماز او باطل است .
« مسألهء 773 » اگر اطمينان كند وقت نماز فرا رسيده و مشغول نماز شود و در بين نماز شك كند كه وقت داخل شده يا نه ، نماز او صحيح نيست ؛ ولى اگر در بين نماز اطمينان داشته باشد كه وقت فرا رسيده و شك كند كه آنچه از نماز خوانده در وقت بوده يا نه ، نماز او صحيح است .
« مسألهء 774 » اگر وقت نماز به قدرى تنگ باشد كه به واسطهء بجا آوردن بعضى از اعمال مستحب نماز ، مقدارى از آن بعد از وقت خوانده شود ، بايد آن اعمال مستحب را بجا نياورد ؛ مثلًا اگر به واسطهء خواندن قنوت مقدارى از نماز بعد از وقت خوانده شود ، نبايد قنوت را بخواند .
« مسألهء 775 » كسى كه به اندازهء خواندن يك ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز را به نيّت ادا بخواند ، ولى نبايد عمداً نماز را تا اين وقت تأخير بيندازد .
« مسألهء 776 » كسى كه مسافر نيست اگر تا غروب آفتاب به اندازهء خواندن پنج ركعت نماز وقت داشته باشد ، بايد هر دو نماز ظهر و عصر را بخواند و اگر به اندازهء پنج ركعت وقت نداشته باشد ، بايد احتياطاً يك نماز چهار ركعتى به قصد ادا و به نيّت ما فى الذمّه ( بدون قصد ظهر و عصر ) بخواند و پس از آن يك نماز چهار ركعتى ديگر بدون قصد ادا و قضا و به نيّت ما فى الذمّه بجا آورد و اگر تا مغرب به اندازهء خواندن پنج ركعت نماز وقت
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 147
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص١٤٧