عملى كه انجام داده است ، مىباشد .
علاوه بر اين مطلب كه تنبيه بدنى كودك مىتواند بر خلاف مصلحت كودك باشد ، و لذا ، عملى غير مجاز و ممنوع است ، نكاتى نيز وجود دارد كه باعث مىشود تنبيه بدنى در كودكان در مواردى كه به مصلحت طفل دانسته مىشود ، در حدّ بسيار ناچيزى استفاده شود . زيرا ، صحيح است در فقه شيعه تنبيه بدنى در صورتى كه مصالح عالى كودك آن را طلب كند ، به عنوان عملى مجاز شناخته شده است ، اما هيچگاه فقها تنبيه را در اوّل امر و به عنوان اوّلين روش تربيتى تجويز نكردهاند . بلكه ، از نظر تعاليم اسلامى - چنان كه در خلال مباحث پيشين نيز اشاره شد - محبّت ، ترحّم و مهر به كودكان و مداراى با آنان ، سازندهترين و مؤثرترين عاملِتربيتى معرفى شده است .
همانطور كه گفته شد ، رسول گرامى اسلام ( ص ) در طىّ احاديثى كه از ايشان نقل شده است ، به اهميت و وسعت شعاع كاربرد عوامل عاطفى ، چون : رحم ، رفق ، مدارا و عفو نسبت به كودك اشاره داشته و بدان امر مىكنند . به عنوان مثال ، مىفرمايند : « كودكان را دوست بداريد و با آنها رحيم و مهربان باشيد » . « 1 » همچنين است رواياتى كه از تندى ، غضب ، عتاب و خطاب نسبت به كودكان منع مىكند ؛ مانند اينكه مىفرمايند : « خداوند براى هيچ چيزى مانند خشم و غصب نسبت به زنان و كودكان ناراحت و خشمگين نمىشود » . « 2 » علاوه آن كه ، خود پيامبر اكرم ( ص ) در طولِ زندگانى سرشار از سرمشق و الگوى اخلاقى خود « 3 » براى تربيت فرزندان و نوههاى خويش به هيچ عاملى جز عامل مهر و محبّت توسّل پيدا نكرد و هيچ رويداد و حادثهاى نشان نمىدهد كه آن حضرت در تربيتِخردسالان به تنبيه بدنى
هامش
( 1 ) . محمّد بن يعقوب كلينى ، الكافى ، ج 6 ، ص 49 ، ح 3 ؛ محمّد بن حسن حرّ عاملى ، وسائل الشيعة ، ج 15 ، ص 201 ، باب 88 از ابواب احكام الاولاد ، ح 3 .
( 2 ) . محمد بن يعقوب كلينى ، الكافى ، ج 6 ، ص 50 ، ح 8 ؛ همان ، ج 15 ، ص 202 ، باب 89 از ابواب احكام الاولاد ، ح 5 ؛ « إنّ الله ليس يغضب لشىء كغضبه للنساء والصبيان » .
( 3 ) . خداوند در آيهى 21 از سورهى مباركهى احزاب خطاب به مردم و مؤمنين مىفرمايد : ( ولكم فى رسول الله اسوة حسنة ) .