حكم تخلّف مهم از اين قرارداد شمرده خواهد شد . به ويژه هيچ اسير جنگى را نمىتوان مورد ضرب و جرح جسمانى يا آزمايش پزشكى يا هر عملى قرارداد كه مجوّز آن درمان پزشكى اسير يادشده نبوده و به نفع وى نباشد . . . . »
ماده 17 : « . . . هيچ نوع شكنجه بدنى يا روحى و هيچگونه فشارى نبايد به اسيران جنگى وارد آيد تا از آنان هرگونه اطلاعاتى كسب شود . اسيرانى كه از دادن اطلاعات خوددارى كنند ، نبايد مورد تهديد يا دشنام قرار گيرند و يا در معرض ناراحتى و سلب مزايا از هر قبيل واقع شوند . . . »
مادّه 130 : « تخلّفات عمده كه منظور مادّه بالاست ، عبارتند از تخلّفاتى كه متضمّن ارتكاب يكى از اعمال زير نسبت به اشخاص يا اموال مورد حمايت اين قرارداد باشد : قتل عمدى ، شكنجه و رفتار خلاف انسانيّت به انضمام آزمايشهاى بيولوژى ، ايراد تألّمات شديد عمدى و يا لطمه به تماميّت جسمانى يا سلامت شخص ، وادارساختن اسير جنگى به خدمت در نيروهاى مسلّح دولت خصم و يا محروم ساختن او از حقّ دادرسى منظّم و بىطرفانه ، طبق مفاد اين قرارداد . »
4 . موادّ 3 ، 31 ، 32 ، 33 ، 127 و 147 كنوانسيون ژنو راجع به حمايت افراد كشورى در زمان جنگ ، سال 1949 م :
ماده 3 : « . . . اعمال ذيل در مورد اشخاص بالا درهر زمان و درهر مكان ممنوع است و خواهد بود . الف ) لطمه به حيات و تماميّت بدنى ، از جمله : قتل به تمام اشكال آن ، زخمزدن ، رفتار بيرحمانه ، شكنجه و آزار ؛ ب ) گروگانگيرى ؛ ج ) لطمه به حيثيّت اشخاص از جمله : تحقير و تخفيف . . . . »
ماده 31 : « درباره اشخاص مورد حمايت ، نمىتوان هيچگونه فشار جسمانى يا معنوى به منظور تحصيل اطلاعات از آنان و يا از اشخاص ثالث وارد آورد . »
ماده 32 : « دولتهاى بزرگ متعاهد هرگونه اقدامى را كه خواه موجب آلام جسمانى اشخاص مورد حمايت موجود در اختيار ايشان و خواه موجب قتل آنان گردد را به صراحت ممنوع ميسازند . اين ممنوعيّت نه تنها ناظر بر قتل و شكنجه و صدمات جسمانى و بريدن اعضاى اشخاص مورد حمايت و
تنبيه بدنى كودكان در نظام بين الملل حقوق بشر و فقه اماميه (فارسى) — صفحة 153
مساهمون: سيد جواد حسينى خواه
ص١٥٣