دولت متخاصمى كه آنان را در اختيار دارد ، بايد بدون هيچگونه تمايز ناشى از جنس ، نژاد ، مليت ، مذهب ، عقايد سياسى و يا هيچ جهت ديگرى ، آنها را مورد معالجه و پرستارى قرار دهد . هرگونه دستدرازى ( تعدّى ) به زندگى آنان از جمله قتل محتضران ، قتلعام و شكنجه و اجراى آزمايشهاى بيولوژى درباره آنان و رهاكردن آنان بدون كمك پزشكى يا پرستارى با تصميم قبلى ، و يا قراردادن آنان در معرض مخاطرات سرايت يا ابتلاى بيماريها كه به صورت عمدى و به همين منظور ايجاد شده باشد ، ممنوع است . . . . »
ماده 50 : « تخلفات عمده [ فاحش ] كه در مادّه بالا [ ماده 49 ] موردنظر است ، عبارتند از هر يك از اعمال زير كه ضدّ افراد يا اموال تحت حمايت كنوانسيون ، ارتكاب يافته باشد . آدمكشى عمدى ، شكنجه يا رفتار خلاف انسانيّت به همراه آزمايشهاى بيولوژى ، ايراد درد شديد به طور عمدى يا لطمه شديد به تماميّت جسمى و يا سلامتى ، انهدام و تصرف اموال كه متكى به ضروريات جنگى نباشد و به مقدار كلّى به طور نامشروع و به دلخواه شخص صورت گيرد . »
2 . موادّ 3 ، 12 و 51 كنوانسيون ژنو راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بيماران و غريقان نيروهاى مسلّح در دريا ، سال 1949 م .
توضيح آنكه : متن مذكور در مواد اين كنوانسيون درست همان متن مواد ذكر شده در كنوانسيون قبل است . از اين رو ، تكرار نمىشود .
3 . موادّ 3 ، 13 ، 17 و 130 كنوانسيون ژنو راجع به معامله با اسيران ، سال 1949 م :
ماده 3 : « . . . رفتارهاى زير در مورد اشخاص يادشده در بالا در هر زمان و مكان ممنوع است و خواهد بود : الف ) آسيب زدن به حيات يا تماميّت بدنى از جمله قتل به تمام اشكال آن ، زخم زدن ، رفتار بيرحمانه ، شكنجه و آزار ؛ ب ) گروگانگيرى ؛ ج ) آسيب زدن به حيثيت اشخاص از جمله تحقير و تخفيف . . . . »
ماده 13 : « در هر زمان بايد با اسيران جنگى به صورت انسانى رفتار شود . هر عملى يا غفلت غيرموجّه از طرف دولت بازداشتكننده كه موجب فوت يك اسير جنگى شود يا سلامت او را به شدت درخطر اندازد ، ممنوع است و در
تنبيه بدنى كودكان در نظام بين الملل حقوق بشر و فقه اماميه (فارسى) — صفحة 152
مساهمون: سيد جواد حسينى خواه
ص١٥٢