اجبارى و هرگونه حمله غيرمحترمانه ؛
ج ) گروگانگيرى ؛
د ) مجازاتهاى دستهجمعى ؛
ه - ) تهديد به ارتكاب هر كدام از اعمال فوقالذكر . . . »
6 . مادّهى 4 پروتكل دوم الحاقى به كنوانسيونهاى ژنو 1949 م درخصوص حمايت از قربانيان مخاصمات مسلّحانه غير بينالمللى ، سال 1977 م :
ماده 4 : « ضمانت اجراهاى اساسى
1 - همه افرادى كه در درگيريها شركت مستقيم نداشته يا شركت آنها در درگيرى خاتمه يافته چه آزادىشان محدود شده يا نشده باشد ، استحقاق دارند كه شخصيت ، عقايد و اعمال مذهبى آنها محترم شمرده شود . آنها بايد درهمه اوضاع و احوال از برخورد انسانى بدون هيچگونه تبعيض ناروا بهرهمند باشند . همچنين ممنوع است كه حكم داده شود هيچ كس نبايد زنده باقى بماند .
2 - بدون هيچگونه خدشهاى نسبت به اصول كلى پيش گفته شده ، اعمال زير عليه افرادى كه در پاراگراف 1 به آنها تصريح شده ، در هر زمان و مكان ، ممنوع است و بايد ممنوع باقى بماند : الف ) تعرّض به زندگى ، سلامت و موجوديّت جسمى و روحى اشخاص ، به ويژه قتل عمد و برخورد خشونتآميز ، همانند : شكنجه ، قطع عضو و يا هر نوع مجازات جسمى ؛ ب ) مجازاتهاى دستهجمعى ؛ ج ) گروگانگيرى ؛ د ) اعمال تروريستى ؛ ه - ) هتك حرمت شأن انسانى ، به ويژه تحقير كردن ، خفيف كردن ، زناى به عنف ، فحشاى اجبارى و هر نوع تعرّض بيشرمانه ؛ و ) بردگى و تجارت برده در هر نوع آن ؛ ز ) غارت ؛ ح ) تهديد به ارتكاب هر يك از اعمال پيشگفته . . . »
اين دسته از اسناد به جهت آنكه بر ممنوعيّت شكنجه و ساير رفتارهاى غيرانسانى در حالت جنگ - كه پارهاى از حقوق بشر در اين حالت به حال تعليق در مىآيند - تأكيد مىنمايند ، داراى اهميّت ويژهاى هستند ؛ و به نحوى ، قواعد مزبور بيانگر حقوق بينالملل عرفىاند . چه آن كه ، امروزه ، كمترين ترديدى درباره « عرفى »
تنبيه بدنى كودكان در نظام بين الملل حقوق بشر و فقه اماميه (فارسى) — صفحة 155
مساهمون: سيد جواد حسينى خواه
ص١٥٥