دوّم آن كه رهبر بايد موقعيت قاضى را مستحكم كند و نزد خود مقامى و الا و جايگاهى ارزنده به قاضى بدهد تا اولًا كسى قادر به اعمال نفوذ و تحميل خواستههاى خود به او نباشد ؛ ثانياً هيچكس در او طمع نبندد ؛ ثالثاً كسى جز رهبر و زمامدار قادر به عزل وى نباشد و هيچكس در صدد ايذا و آزارش برنيايد ؛ رابعاً احدى به خود جرأت سخنچينى و دسيسهگرى عليه او را ندهد و همه بدانند كه قاضى صالح و عادل ، از سعايت ديگران در نزد رهبر و زمامدار در امان است .
على عليه السلام پس از برشمردن وظايفى كه يك رهبر در مقابل قاضى صالح و عادل به عهده دارد ، در زمينهء اهميّت وجودى قاضى براى حكومت حقّ و عدالت و استقرار قانون عدل ، هشدار بيشترى مىدهد و براى جلب توجه زمامداران به نقش و ارزشى كه قضات صالح در اجراى عدالت و جلوگيرى از هرجومرج و فساد و پياده كردن احكام خدا دارند ، خواستار دقت بيشترى مىشود و در اين رابطه ، از دورانى ياد مىكند كه در فاصلهء رحلت رسولاللَّه صلى الله عليه و آله و حكومت او ، دين اسلام ملعبهء هوى و هوسهاى اشرار شده بود و تحت نام دين ، رذيلانهترين اعمال را مرتكب مىشدند و بهويژه دستگاه قضايى اسلام را پايمال هدفهاى پليد خود كرده بودند :
ثُمَّ أَكْثِرْ تَعَاهُدَ قَضَائِهِ وَ افْسَحْ لَهُ فِي الْبَذْلِ مَا يُزِيلُ عِلَّتَهُ وَ تَقِلُّ مَعَهُ حَاجَتُهُ إِلَى النَّاسِ وَ أَعْطِهِ مِنَ الْمَنْزِلَةِ لَدَيْكَ مَا لا يَطْمَعُ فِيهِ غَيْرُهُ مِنْ خَاصَّتِكَ لِيَأْمَنَ بِذَلِكَ اغْتِيَالَ الرِّجَالِ لَهُ عِنْدَكَ .
فَانْظُرْ فِي ذَلِكَ نَظَراً بَلِيغاً فَإِنَّ هَذَا الدِّينَ قَدْ كَانَ أَسِيراً فِي أَيْدِي الْأَشْرَارِ يُعْمَلُ فِيهِ بِالْهَوَى وَ تُطْلَبُ بِهِ الدُّنْيَا .
آيين كشور دارى از ديدگاه امام على (ع) (فارسى) — صفحة 95
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٩٥