أَطْلِقْ عَنِ النَّاسِ عُقْدَةَ كُلِّ حِقْدٍ وَ اقْطَعْ عَنْكَ سَبَبَ كُلِّ وِتْرٍ وَ تَغَابَ عَنْ كُلِّ مَا لا يَضِحُ لَكَ وَ لا تَعْجَلَنَّ إِلَى تَصْدِيقِ سَاعٍ فَإِنَّ السَّاعِيَ غَاشٌّ وَ إِنْ تَشَبَّهَ بِالنَّاصِحِينَ .
و بايد دورترين رعيت نزد تو كسى باشد كه بيشتر از ديگران در پى عيبجويى مردم است ؛ زيرا به طور مسلّم ، در تمام مردم [ جز معصومين عليهم السلام ] عيبهايى است و زمامدار در خطاپوشى سزاوارتر از ديگران است . پس نسبت به عيبهايى كه بر تو پوشيده است ، كنجكاوى مكن . وظيفهء تو فقط تطهير چيزهايى است كه آشكار مىگردند : خدا بر آنچه از تو پنهان است حكم خواهد كرد [ و در روز جزا نسبت به گناهان پوشيدهء مردم رسيدگى خواهد شد ] . پس تا آن جا كه مىتوانى عيبهاى مردم را بپوشان ؛ خدا نيز خطاهاى تو را كه نمىخواهى ديگران بدانند ، مىپوشانند .
از دلهاى مردم ، گره هر كينهاى را بگشاى و از درون خودت ، عامل هر تنهايى را قطع كن و از آنچه بر تو روشن نيست ، تغافل كن . در تصديق گفتهء هر سخنچينى شتاب مكن كه سخنچين ، خائن است ؛ اگرچه در لباس نصيحتگر و خيرخواه درآيد .
رازدارى و خطاپوشى
رازدارى و سرپوشگذارى بر اسرار مردم و عيوب انسانها يكى از وظايف حاكم و از اصول حياتى و انسانساز اسلام است .
على عليه السلام براى بيان اين اصل اسلامى ، در جملات فوق كه مىفرمايد :
« أَلْوالى أحَقُّ مَنْ سَتَرَها . . . » ، مالك را به رازدارى و سرپوش گذاشتن بر