ما مىدانيم كه هيچ انسانى جز معصومين عليهم السلام خالى از عيب و مصون از خطا و لغزش نيست و از هر انسانى كم و بيش مىتوان نقاط ضعفى به دست آورد و مستمسك آلودگىاش قرار داد . در چنين موقعيتى ، انسانى كه آلودهء خصلت سخنچينى است به خوبى مىتواند ، هم روابط فردى افراد را به هم بريزد و هم روابط مردم با حكومت را تيره سازد . ناگفته پيداست سخنچينِ دروغپردازى كه از دروغسازى و دروغگويى ابايى ندارد ، هرگاه از شخصى كه دوست ديگرى است نقطه ضعف كوچكى مشاهده كند ، بدون تأخير و با بوق و كرنا ، ضعف وى را با دوستش مطرح كرده و باعث جدايى دوستان و موجب كينهتوزى و دشمنى دوستان ديرينه خواهد شد . حال اگر چنين شخصى با چنين صفت رذيلهاى ، وارد دستگاه حاكمه شود و با كارگزاران حكومت ، رفتوآمد داشته باشد ، به سادگى مىتواند با دستآويز قرار دادن نقاط ضعف ديگران ، حاكم را از مردم جدا و مردم را از حاكم متنفر كرده و در نتيجه ، حاكم را به خاطر نداشتن نيروهاى كارآمد ، درمانده و مستأصل نمايد . اين است كه على عليه السلام براى ايجاد جوّ اعتماد و امنيت ، مالك را به طرد سعايتگران و سخنچينان سفارش مىكند :
وَ لْيَكُنْ أَبْعَدَ رَعِيَّتِكَ مِنْكَ وَ أَشْنَأَهُمْ عِنْدَكَ أَطْلَبُهُمْ لِمَعَائِبِ النَّاسِ فَإِنَّ فِي النَّاسِ عُيُوباً الْوَالِي أَحَقُّ مَنْ سَتَرَهَا فَلا تَكْشِفَنَّ عَمَّا غَابَ عَنْكَ مِنْهَا فَإِنَّمَا عَلَيْكَ تَطْهِيرُ مَا ظَهَرَ لَكَ وَ اللَّهُ يَحْكُمُ عَلَى مَا غَابَ عَنْكَ فَاسْتُرِ الْعَوْرَةَ مَا اسْتَطَعْتَ يَسْتُرِ اللَّهُ مِنْكَ مَا تُحِبُّ سَتْرَهُ مِنْ رَعِيَّتِكَ .
آيين كشور دارى از ديدگاه امام على (ع) (فارسى) — صفحة 58
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٥٨