أَمَرَهُ بِتَقْوَى اللَّهِ وَ إِيْثَارِ طَاعَتِهِ وَ اتِّبَاعِ مَا أَمَرَ بِهِ فِي كِتَابِهِ مِنْ فَرَائِضِهِ وَ سُنَنِهِ الَّتِي لا يَسْعَدُ أَحَدٌ الَّا بِاتِّبَاعِهَا وَ لا يَشْقَى الَّا مَعَ جُحُودِهَا وَ إِضَاعَتِهَا .
[ على عليه السلام قبل از هر چيز ، مالك را ] به اين امور فرمان مىدهد :
1 . تقواى الهى .
2 . گزينش اطاعت خداوند .
3 . عمل و پيروى از آنچه كه خداوند در كتاب خود از سنّتها و واجبات دستور داده است .
زيرا هيچكس جز با تبعيّت از آنها به سعادت نخواهد رسيد و هيچكس جز با ترك آن ، بدبخت نخواهد شد .
منظور از كتاب تنها قرآن نيست ؛ هدف اعمّ از قرآن و روايات اهلبيت عليهم السلام است . در اسلام همهء سنن و آداب اسلامى را كتاب اللَّه مىگويند ، و اين از اين جهت است كه همهء واجبات ، محرّمات ، مكروهات و مستحبّات ، مكتوب الهى است ؛ يعنى خداوند به قلم تقدير ، همهء آنها را نوشته است تا بدان عمل كنند ؛ آن هم به گونهاى كه در شرع بيان گرديده است .
در عالم وجود هيچكس ، در هيچ شأن و مقامى نمىتواند به سعادت و نيكبختى برسد ، مگر با اطاعت از فرامين الهى ، آن هم به وسيلهء انجام فرائض و سنن و ترك محرّمات . در مقابل ، راه منحصر به فرد شقاوت نيز در سرپيچى از مقرّرات الهى و نافرمانى از فرامين خداوند از طريق عمل نكردن به واجبات و يا بىاعتنايى به آنها خلاصه مىشود .
با اين بيان ، به خوبى روشن مىشود كه صِرف داشتن مراتب علمى و
آيين كشور دارى از ديدگاه امام على (ع) (فارسى) — صفحة 26
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٢٦