دوّم ، دفاع در مقابل دشمنان
از اضافه شده جِهاد به عَدُوْها در عبارت « جِهادَ عَدُوّها » مىفهميم كه منظور حضرت از جهاد ، دفاع است نه جهاد به معناى مصطلح فقهى ، چون بر اساس روايات اهل بيت عليهم السلام [ و به اجماع فقهاى شيعه ] ، جهاد ابتدايى و لشكركشى قبلى براى تسليم ديگر قدرتها و نظامها و . . . تنها با حضور امام معصوم عليه السلام و با اذن و نظارت او صورت مىگيرد و در زمان غيبت ، لشكركشى و تهاجم ابتدايى جايز نيست . بديهى است مالك نيز كه در منطقهاى به دور از نظارت مستقيم امام معصوم مىخواهد جهات نظامى آن سامان را اداره كند ، بايستى همانند زمان غيبت ، تنها به دفاع از يورشهاى نظامى اجانب و دشمنان منطقهاى بپردازد ، نه به جهاد ابتدايى و لشكركشىهاى تهاجمى و . . .
سوّم ، اصلاح مردم
از اين بيان روشن مىشود كه وظيفهء استاندار ، تنها رعايت جهات مادى و مسائل رفاهى و دنيوى مردم نيست ؛ بلكه اصلاح و ارشاد مردم نيز جزء وظايف استاندار و از جملهء كارهاى اساسى اوست .
بنابراين ، مسؤولان بايد توجه داشته باشند كه با آسفالت خيابانها و كوچهها و تأمين يخچال و لباسشويى و امثال آن ، مسؤوليتشان پايان نمىپذيرد . در جامعهء اسلامى ، يك مسؤول بايستى نسبت به جنبههاى معنوى مردم توجه داشته و در پيشبرد مسائل معنوى نقش اساسى داشته باشد و با اين ديد كه اينگونه مسائل مربوط به ما نيست و وظيفهء روحانيت است ، شانه از زير بار تكليف انسانى و اسلامى خالى نكند .
آيين كشور دارى از ديدگاه امام على (ع) (فارسى) — صفحة 23
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٢٣