بودنشان است . اگر حاكم و قدرتمند در هر موقعيت و منصبى كه باشد ، بداند تمام قدرت و توان و استعدادهاى جسمى و روانى او ، از جاى ديگر برايش افاضه شده و مىشود و فيّاض ، هر آن كه بخواهد مىتواند اين قدرت و توانايىاش را از او بگيرد ، ديگر به كسى ظلم نمىكند و به هيچ انسانى ستم روا نمىدارد و به فكر جنگ ، طغيان و سركشى نمىافتد . در مقابل ، اگر به اين آفت توجه نكرد و به عظمت خالق و ناچيزى خود وقعى نگذاشت ، تفرعن و سركشى او ، هر آن ، بيشتر و هر لحظه افزونتر خواهد شد . على عليه السلام نيز كه در مقام و مسند ظاهرى نشسته است ، [ شايد ] خطاب به خود و به نفس خودش مىگويد : آگاه باش كه آنچه دارى از او و به سوى اوست .
دوّم ، آقايى و سرورى در سايهء بندگى خدا
در ديدگاه على عليه السلام - كه فرهنگ راستين اسلام است - قدرت مقام و رياست ، نفوذ معنوى ، و بالاخره آقايى و سيادت ( به معناى راستين كلمه ، نه چپاول ، غارت ، زورگويى و . . . ) در سايهء عبوديت و بندگى « اللَّه » تحقّق مىپذيرد .
على عليه السلام براى بيان اين هدف [ كه سيادت بدون بندگى خدا صورت نمىگيرد ] به دنبال « أمَرَ » كه حاكى از علوّ و برترى است « عَبْدُ اللَّه » را مطرح مىكند و مىخواهد با اين بيان ، منشأ و علّت آقايى و سيادت را كه وجود خالق يكتاست مشخص نمايد .
آيين كشور دارى از ديدگاه امام على (ع) (فارسى) — صفحه 21
پدیدآورندگان: الشيخ فاضل اللنكراني
ص۲۱