از خودپسندى و اطمينان داشتن به چيزى كه از آن خوشت مىآيد و نيز از ستايش و تعريف مردم برحذر باش ؛ زيرا در اين حالتها شيطان فرصتى مىيابد و نيكىهاى نيكوكاران را محو و نابود مىكند .
برحذر باش از اين كه با احسانى كه به رعيت مىكنى ، منّتى بر سر آنان بگذارى و يا كارى كه برايشان انجام مىدهى ، زيادتر از اندازه ، آن را به رخشان بكشى و بزرگ جلوه دهى و يا اگر وعدهاى به آنان مىدهى ، از آن سرپيچى و تخلّف نمايى ؛ زيرا منّت ، احسان را باطل و بىپاداش مىگرداند و زيادتر از اندازه جلوه دادن ، نور حقيقت را از بين مىبرد و خلف وعده ، خشم و غضب خدا و مردم را افزايش مىدهد . خداوند متعال مىفرمايد :
« خداوند از قولى ( منظور هر گونه قول دادن است ) كه مىدهيد و بدان عمل نمىكنيد سخت غضبناك خواهد شد . »
در اين كلمات ، حضرت پس از بيان زشتى استبكار ، سه مطلب اساسى ديگر را نيز مورد عنايت قرار داده است :
1 . حاكم اسلامى حقّ منّتگذارى به مردم را ندارد
اصولًا در تعاليم اسلامى منّت در همه جا محكوم است - چه منّت مردم به مردم و چه منّت دولت به مردم - ؛ زيرا كه اوّلًا ، انفاق و صدقه [ و به عبارت ديگر كمك به ديگران ] براى اين است كه فقرا از وضع دلخراش زندگى فقيرانه نجات پيدا كنند و با تأمين احتياجات مادّى ، ناراحتى روحىشان بر طرف گردد ؛ در صورتى كه اگر به دنبال انفاق و بخشش ، منّت بوده باشد ، نه تنها اين هدف عملى نشده بلكه لطمهء سنگينترى بر
آيين كشور دارى از ديدگاه امام على (ع) (فارسى) — صفحة 144
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص١٤٤