نظاره مىكرد .
افزون بر اين ، فريادِ دادخواهى كوفيان نيز ، بر خاسته بود .
و امام عليه السلام وظيفهء الهى خود مىدانست كه براى دور ساختن آثار جاهليت و حاكميت آن از ساحتِ جامعهء اسلامى ، و پاسخ مثبت به دادخواهىِ مردم ، و اتمام حجّت با آنان ، به پا خيزد و اين نهضت الهى را پيش بَرد . و اين همان تكليفى است كه هر يك از امامان معصوم عليهم السلام متناسب با شرايط - اجتماعى ، سياسىِ - عصر خود بدان عمل كردهاند . بر امام عليه السلام بود كه دادخواهى مردم را بىپاسخ نگذارد و آمادگى خود را براى درگيرى با يزيد و يزيديان آشكارا اعلام كند و مقدّمات آن را فراهم آورد . و البته مىدانست ، به ظاهر بر يزيد چيره نخواهد شد ، امّا با فداكارى در راه احياى دين ، مىتوانست درخت باروَرِ شريعت را - كه مىرفت به دست خاندان ابوسفيان ، طراوت و شادابى خود را از دست بدهد - حيات دوباره بخشد ؛ حياتى كه در درازاى قرنها تا اكنون ، آثار و بركات سرشارى براى اسلام و مسلمانان داشته است . و در حقيقت سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را كه فرمود : « حُسَيْنٌ مِنّي وَ أنَا مِنْ حُسَين » ، « 1 » در معرض نگاه آزادگان عالم به نمايش بگذارد . و امّا انتخاب كوفه به عنوان مقصد حركت ، به خاطر موقعيت حسّاس آن در جهان اسلام بود .
و روشن است كه آگاهى امام عليه السلام از شهادت خود ، در اين راه ، نمىبايست آن حضرت را از انجام تكليف الهى باز دارد . بنابراين هدف اصلى امام در اين قيام الهى شهادت بود براى مقصدى برتر ، يعنى حفظ و نگهدارى كيان اسلام و هويّت مسلمانى . و انتخاب كوفه و گسيل داشتن حضرت مسلم بن عقيل عليه السلام به سوى مردم آن شهر ، مقدمهء همين حماسه بزرگ انسانى بود ، كه به تقدير خداوند ، در
هامش
( 1 ) . نَفَس المهموم ، ص 23 ؛ كامل الزيارات ، ص 116 ، ح 126 ؛ بحار الانوار ، ج 43 ، ص 270 ، ح 35 .