اطلاق است » ؟ اشكال چهارم : برفرض كه از اشكالات گذشته هم صرف نظر كنيم ، مىگوييم :
« بين راه دوّم و سوّم فرقى وجود ندارد ، زيرا مقدّمات حكمت هم در ارتباط با عقل است ، يعنى عقل بعد از اين كه ملاحظه مىكند مولا حكيم ، عاقل ، مختار ، متوجه و در مقام بيان است و قرينهاى بر تقييد هم اقامه نكرده و قدر متيقّن در مقام تخاطب « 1 » هم وجود ندارد ، اطلاق را نتيجه مىگيرد » . نتيجهء بحث : از آنچه گفته شد معلوم گرديد اثبات عموم ، فقط داراى يك راه است و آن عبارت از دلالت لفظى وضعى است .
پاورقی
( 1 ) - اگر مقدّميّت آن را بپذيريم .