كه بنا بر حرف شيخ انصارى رحمه الله وجوب شرعى غيرى مقدّمه مشروط به اين است كه از طريق اين مقدّمه بخواهيم به ذى المقدّمه ، برسيم . و بنا بر احتمال دوّم - كه قضيه بهصورت قضيهء حينيه مطرح بود - كلمهء « حينما » به خود حكم ارتباط دارد يعنى وجوب در حالى است كه قصد داشته باشد از طريق اين مقدّمه به ذى المقدّمه برسد . در نتيجه بنا بر احتمال اوّل و دوّم ، قيد « قصد توصّل » در ارتباط با وجوب است . امّا بنا بر احتمال سوّم ، « قصد توصّل » در ارتباط با واجب است نه در ارتباط با وجوب . بنا بر اين احتمال ، شيخ انصارى رحمه الله مىخواهد ادّعا كند كه وجوب غيرى مقدّمى ، روى يك موضوع مقيّدى مىآيد كه آن عبارت از « نصب نردبان با قيد اين كه با آن ، قصد رسيدن به ذى المقدّمه را داشته باشد » مىباشد . همانطور كه در « صلّ مع الطهارة » طهارت قيد براى واجب - يعنى صلاة - است و ربطى به وجوب صلاة ندارد . فرق اين دو اين است كه اگر « قصد توصّل » مربوط به وجوب باشد ، تحصيلش واجب نيست امّا اگر مربوط به واجب باشد تحصيل آن لازم است . حال بايد ببينيم آيا كداميك از اين احتمالات صحيح است ؟ : « 1 » با توجه به اينكه اشكالات مربوط به اين دو احتمال ، مشترك است ، لذا ما احتمال اوّل را مورد بحث قرار مىدهيم ولى آنچه در مورد آن مطرح مىكنيم در مورد احتمال دوّم هم جريان دارد . اوّلًا : بايد ببينيم آيا اين احتمال از نظر مرحلهء ثبوت ، ممكن است ؟ اگر امكان داشت آنوقت نوبت به مرحلهء اثبات مىرسد كه ببينيم چه دليلى برآن دلالت مىكند ؟ اشكال اوّل : در مورد مرحلهء ثبوت ، اولين سخنى كه مطرح است همان چيزى
هامش
( 1 ) - احتمال اوّل اين بود كه قصد توصّل بهعنوان شرط براى اصل وجوب باشد و احتمال دوّم اين بود كه قصد توصّل بهعنوان قضيهء حينيه در اصل وجوب مدخليت داشته باشد .