ندارند ولى بر اصالت عدم نقل - بهعنوان يك اصل عقلائى - تكيه دارند . امّا آيا جاى اصالت عدم نقل كجاست ؟ موردى كه عقلاء به اصالت عدم نقل تكيه مىكنند جايى است كه در اصلِ نقل ، شك داشته باشيم . مثلًا نسبت به لفظى ، شك داشته باشيم كه آيا از معناى لغوى خود ، به معناى ديگر نقل داده شده يا نه ؟ در اينجا اصالت عدم نقل - بهعنوان يك اصل عقلايى - حاكم است . ولى اگر در جايى اصلِ نقل براى ما معلوم باشد و در تقدّم و تأخّر زمانى آن ترديد داريم ، در اينجا ، يا اصالت عدم نقل جريان ندارد و يا حد اقل در جريان آن شك داريم يعنى نمىدانيم آيا عقلاء در چنين صورتى اصالت عدم نقل را جارى مىكنند يا نه ؟ و روشن است كه در صورت شك در اعتبار ، نمىتوانيم به چنين اصلى استناد كنيم . نتيجهء بحث در ارتباط با ثمرهء بحث حقيقت شرعيه نتيجهء مباحث ما در اين زمينه اين شد كه ما در باب حقيقت شرعيّه ، اصل وجود ثمره را پذيرفتيم ولى با توجه به اينكه شرط ترتّب ثمره ، احراز تأخّر استعمال از وضع است و احراز تأخّر استعمال از وضع ، داراى موارد نادرى است لذا ثمرهء عمليه بحث حقيقت شرعيه نادر است .
اصول فقه شيعه (فارسى) — صفحة 562
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٥٦٢