يكى از علائم حقيقت ، « عدم صحت سلب » و يا به تعبير ديگر : « صحّت حمل » است . در مقابل اين علامت ، « صحت سلب » يا « عدم صحّت حمل » ، به عنوان علامت مجاز مطرح است . يعنى در جانب حقيقت ، يك قضيّه حمليّه موجبه و در جانب مجاز ، يك قضيّه حمليّه سالبه تشكيل مىشود . مرحوم آخوند مىفرمايد : قضيّه‌اى كه تشكيل مىدهيم به دو صورت است : 1 - قضيّه حمليّه به حمل اوّلى ذاتى : « 1 » اگر بتوانيم چنين قضيّه‌اى تشكيل دهيم ، خود معناى حقيقى را به دست آورده‌ايم ، مثلًا اگر ما شك داشته باشيم كه آيا تراب خالص ، معناى صعيد است يا نه ؟ قضيّه حمليّه‌اى به‌صورت « الترابُ الخالصُ صعيدٌ » تشكيل مىدهيم و فرض مىكنيم حمل آن حمل اوّلى ذاتى است يعنى « صعيد » و « تراب خالص » در ماهيت و حقيقت متّحدند ، در اين صورت ، معناى حقيقى براى ما روشن شده و معلوم مىگردد كه « صعيد » به معناى « تراب خالص » است .