به مأمور به است و عباديت شرايط را درست مىكند » . بعضى نيز از راه ديگر وارد شدهاند . حضرت استاد « دام ظلّه » پس از ردّ راههاى مذكور ، راه حلّى ارائه كرده مىفرمايد :
مستشكل و كسانى كه در مقام جواب از اشكال برآمدند اين مطلب را مسلّم گرفتند كه « عبادت نياز به امر دارد ، زيرا عبادت ، قصد قربت مىخواهد » . در حالى كه ما نيازى به مطرح كردن امر نداريم تا دچار اشكال شويم . اگر قصد قربت به معناى انجام عمل به داعى امر متعلّق به آن باشد ، براى عباديت عبادت ، نياز به امر داريم . اما اگر قصد قربت به معناى « إتيان الشيء بداعي كونه مقرّباً للعبد إلى مقام المولى » يا « بداعي كونه حسناً » و يا « بداعي كونه ذا مصلحة » باشد ، عباديت ، نيازى به امر نخواهد داشت . بر اين راه ، هيچيك از تالى فاسدهاى راههاى ديگر وارد نمىشود . ثمرهء فقهى اين راه در فرق وضوى قبل از وقت و وضوى بعد از وقت ، در تعلّق و عدم تعلّق امر غيرى ظاهر مىشود - البته در صورتى كه امر غيرى را بپذيريم - .
وضوى قبل از وقت ، متعلّق امر غيرى واقع نشده است زيرا قبل از وقت ، امر نفسى به ذى المقدّمه تعلّق نگرفته است . امّا وضوى بعد از وقت - بنا بر قول به وجوب مقدّمه - متعلّق امر غيرى واقع شده است . و تعلّق و عدم تعلّق امر غيرى ارتباطى به عباديت وضو ندارد .
4 - ثمرهء بحث صحيح و اعم :
در ارتباط با ثمرهء بحث صحيح و اعم گفته شده است : صحيحى در صورت شك در جزئيت و عدم جزئيت چيزى نمىتواند - براى رفع جزئيت - به اطلاقات لفظيّه تمسك كند ولى اعمّى مىتواند . بر اين ثمره ، سه اشكال وارد شده است كه اگر بتوان از