مستعمل فيه در آنها هم عام است ، يعنى واضع ، كلّى ابتدا را در نظر گرفته و لفظ « مِنْ » را براى همين معناى كلّى وضع كرده است و در مقام استعمال نيز در همين معناى كلى ، استعمال مىشود . بنابراين ، مراحل سه‌گانهء وضع ، موضوع له و مستعمل فيه در مورد حروف و اسم‌هاى هم سنخ آنها يكسان است ولى مقام استعمال آنها با يكديگر فرق دارد . مرحوم آخوند ، ظاهراً اين قول را از مرحوم رضى « نجم الأئمه » اخذ كرده است ولى اين مسئله در كلام مرحوم رضى روشن نشده است و مرحوم آخوند آن را روشن كرده است . « 1 » كلام مرحوم آخوند ، دو محور دارد : محور اوّل : اشكالى است كه به مشهور نحويين وارد كرده است . محور دوّم : مطلبى است كه خود مرحوم آخوند اختيار كرده است .

مشهور نحويين معتقدند : موضوع له در حروف ، خاص است . مرحوم آخوند مىفرمايد : « خاص » به معناى « جزئى » است . تشخّص ، مساوق با وجود است . خصوصيت ، همراه با وجود تحقّق پيدا مىكند . بنابراين مىتوانيم كلمهء « خاص » را برداشته و به‌جاى آن كلمهء « جزئى » را بگذاريم و بگوييم : موضوع له در حروف ، « جزئى » است . اكنون از مشهور نحويين سؤال مىكنيم : مراد شما از « جزئى » چيست ؟ بديهى است كه مشهور نحويين يا بايد بگويند : مراد ، جزئى ذهنى است و يا بگويند : مراد ، جزئى خارجى است و احتمال سوّمى در اين زمينه مطرح نيست . « 2 » و قبلًا