در عنفوان جوانى و افتتاح درس مقامات معنوى ، در آمل به اشراف و تعليم حضرت استاد قدوسى حجة الاسلام و المسلمين عزيز الله طبرسى - قدس سره العزيز - در خطه خط حظ و لذى داشت و گامى و كامى برداشت و با لوح و قلم آشنا شد . أما اعتلاى به مرتبت عالى آن ، تا چه رسد به درجت اعلى ، نصيب آحادى است ؛ كه اندرين راه بسى خون جگر مىخورند ، و مداومت و مواظبت بسزا دارند چه از على بن هلال بن بواب حكايت است خط او در پنجشنبه نيكوتر از شنبه بود كه در جمعه نمىنوشت علاوه اين كه تا خودنويس و خودكار كه اقلام لاتيناند بدست آمد آن آيين راستين خط از دست برفت .
به عنوان حسن ختام ، و مناسبت بحث با مقام گوييم : جناب رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم فرموده است : ان هذا القرآن مأدبة الله فتعلموا مادبته ما استطعتم و ان اصفر البيوت لبيت اصفر من كتاب الله ( مجلس بيست و هفتم امالى علم الهدى سيد مرتضى )
يعنى قرآن دستور ادبآموز خداوند است ، از اين دستور به اندازه توانايى خود فرا بگيريد ، و هر آينه تهىترين خانهها آن خانهايست كه از كتاب خدا تهى باشد .
مأدبه بفتح دال فرهنگستان و ادبستان است كه بتخفيف مىگوييم دبستان . مأدبه ، مكتب و مدرسه است كه جاى تأديب و تربيت است ، جايى كه به انسان ادب ياد مىدهند آنجا را مأدبه مىگويند ، قرآن به انسان ادب ياد مىدهد . ادب يعنى نگاهداشت حد هر چيز . و به همين لحاظ علوم ادبى را ، علوم ادبى ناميدهاند كه حافظ و نگهدار حدود معارف مربوط به خوداند . و هر رشتهاى از علوم ادبى ميزانى براى نگاهداشت حد معارف خود است . مثلا علم عروض ميزانى شعر و نظم سنج است كه حد شعر را نگاه مىدارد و نمىگذارد كه از قالب خود بدر رود . و نحو
هزار و يك نكته (فارسى) — صفحة 549
مساهمون: حسن حسن زاده آملى
ص٥٤٩