عدم المناسبة بين ما لا يتناهى و بين المتناهى ( نفحه الهيه 28 من نفحات صدر الدين القونوى )
اين نفحه الهيه را شأنى بسزا است كه بيان سر عدم احاطه علميه به حق سبحانه است و حق جل و على فرمود
وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً
( طه 111 ) . حال به بين اين نفحه الهيه را چه درجت رفيع است و اين كلام انسان كامل چه قدر كامل است و آن اينكه در بصائر از مفضل از ابو جعفر عليه السلام حديث شريفى روايت شده است كه در ذيل آن آمده است : و لا يحتمل أحد من الخلائق أمره بكماله حتى يحده لانه من حد شيئا فهو اكبر منه .
نكته 432
هر چه مراقبت كاملتر باشد ، تمثل حقايق صافىتر است .
نكته 433
سوره مباركه يس ، و دعاى هفتم صحيفه سجاديه : يا من تحل به عقد المكاره الخ .
نكته 434
بعضى از مشايخ ما فرمودهاند : هرگاه انسان نيت كسى كرده است به حكم اتحاد مدرك با مدرك انا اين شخص انا همان كس است و چون توجهش را بدان كس تمركز دهد و تعمق كند يتمثل له بشرا سويا .
نكته 435
ممكن بما هو ممكن هم ماهيتش اعتبارى است و هم وجودش فهو اعتبار فى اعتبار ، چنان كه در ملحقات دعاى عرفه است من كان حقيقته دعاوى فكيف لا يكون دعاويه دعاوى عبارت از عارف سيد احمد كربلايى قدس سره است و اين همانست كه راسخون در علم گويند بحث از امكان براى سرگرمى است .
در ديوان راقم هم ميخوانى كه :