هلاكوخان در شهور سنهء ثلاث و ستّين و ستّمائه مغاك خاك تودهء فانى از فراز تخت خانى عوض يافت . شعر :
ألا تعس هذا الموت كيف ارتقى إلى * حمى قصره العالى المنيع الجوانب
فمرّ على تلك القنابل و القنا * و جاز على تلك القواضى القواضب
بر آيين مغول دخمهاى ساختند و زر و جواهر وافر آنجا بريختند ، و چند دختر فروزان چون اختر باحلى و حلل و اكليل و كلل همخوابهء او گردانيدند تا از وحشت ظلمت و دهشت وحدت و مضيق مضجع و مقام و حريق عذاب و ايلام مصون ماند . و خواجه نصير الدين طوسى رحمه اللّه در ذكر تاريخ آن گفته ؛ بيت :
چون هلاكو ز مراغه به زمستان گه شد * كرد تقدير اجل نوبت عمرش آخر
سال بر ششصد و شصت و سه شب يكشنبه * كه شب نوزدهم بُد ز ربيع الآخر
كجا شد آن كمال روعت و جبّارى و مزيد سطوت و كامكارى و حشمت حشم كشورگير و كلاه گوشهء نخوت آسمان فرساى تا حايل قضاى آسمانى و حاجز مقادير يزدانى گشتى ، يا چندان خزائن و دفائن به فديه در ميان نهادى ، و يك ساعت تأخير و مهلت يافتى ؟ بيت :
به زخم تيغ جهانگير و گرز قلعه گشاى * جهان مسخّر من شد چو تن مسخّر راى
بسى حصار گشودم به يك گشادن دست * بسى سپاه شكستم به يك فشردن پاى
چو مرگ تاختن آورد هيچ سود نكرد * بقا بقاى خدايست و ملك ملك خداى .
جناب شيخ بهائى ( رضوان اللّه عليه ) در آخر مجلد رابع كشكول ( ط نجم الدوله ، ص 477 ) فرموده است :
ملوك المغل الذين حكموا في ايران اربعة عشر رجلا ، مدة ملكهم من سنة 599 ، و هي سنة ظهور چنگيزخان إلى سنة 736 و هي سنة انقراضهم مائة و سبعة و ثلاثون سنة . . . ؛
پس از آن نام هر يك و مدّت سلطنت و تاريخ وفاتش را ذكر كرده است .