6 / 8 / 1347
مه دسّه هماس كه زمى گير بايمه * مه چك تله دكت و ناگزير بايمه
گته مه كه پير بيمه شه كار ره رسمه * كاره رس نيمه اسا كه پير بايمه
ع 1 ، 1389 ه ق
ته تير كه بدل هنيشه چنّه خواره * زخمى كه تو بزوئى چى مزه داره
دشمن گرمى نرمى چى ناگواره * آمى كه تنّي كنّه و نه بلاره
كنه پيش بورم حرفى پيداها كنم * تا بتونم ته وصف و ثناها كنم
اى توشه دونّى چى نازنين وجودى * مره لفظ هاده كه من أداها كنم
28 / 5 / 1348
اگر ته مجنون نبوام پس چى بوأم * اگر ته قربون نبوام پس چى بوأم
اگر ته وسرّ مه جانه خاره همدم * در كوه و هامون نبوام پس چى بوأم
2 ج 1 ، 1391 ه ق
برزيگر و نّه بديمه بينجه جار * بينجه جارّه و جين كردنه خوار خوار
مره بأوتنه اى جانه برار * شه دكاشته و جينها كن و خوار دار
اواخر ماه مبارك رمضان 1388 ه ق
من نه مرد اين ورو نه مرد اونور هسّمه * من گرفتار دل و شه جانه دلبر هسّمه
من بيمه اتّا كلو او دكته پيته زغال * شكر كمّه كه اسا خورشيد خاور هسّمه
تا شه خودّه بر كنارها كردمه از گيرودار * پادشاه اقتدار هفت كشور هسّمه
تو شه خودّه اشنى نونى كى هسّى اى برار * من شه خودّه اشمه و يمّه كه محشر هسّمه