احمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و عمده در اين مطلب كريمه سوره صف است ،
وَ إِذْ قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَنِي إِسْرائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْبَيِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ
.
مرحوم صدوق در اين باب به اسناد خود روايت كرده است ؛ عن معاوية بن عمار قال قال ابو عبد اللّه عليه السّلام بقى الناس بعد عيسى عليه السّلام خمسين و مأتى سنة بلا حجة ظاهرة .
و به اسناد ديگرش روايت كرده است ؛
عن يعقوب بن شعيب عن ابى عبد اللّه عليه السّلام قال كان بين عيسى و بين محمّد عليهما السّلام خمسمائة عام منها مأتان و خمسون عاما ليس فيها نبى و لا عالم ظاهر ، قلت فما كانوا ؟ قال كانوا متمسكين بدين عيسى عليه السّلام قلت فما كانوا ؟ قال كانوا مؤمنين ثم قال عليه السّلام : و لا يكون الارض الا و فيها عالم .
قيد ظاهر و ظاهره در اين دو روايت براى اين است كه هيچگاه زمين خالى از حجت نيست . هر چند ظاهر نباشد چنان كه در آخر حديث دوم فرمود : و لا تكون الارض الا و فيها عالم ، و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به كميل فرمود : الّلهم انّك لا تخلو الارض من قائم بحجة اما ظاهر او خاف مغمور كيلا تبطل حججك و بيناتك . و در دعاى چهل و هفتم صحيفه سجاديه كه دعاى عرفه است ، امام سيّد الساجدين عليه السّلام فرمود : اللهم انك ايدت دينك فى كل اوان به امام اقمته علما لعبادك منارا فى بلادك بعد ان وصلت حبله بحبلك و الذريعة الى رضوانك الخ .
نسخهاى از المصباح الصغير كه خلاصه مصباح المتهجد شيخ الطائفة الاماميه شيخ طوسى قدّس سرّه است ، به راقم تعلق دارد در هامش آن مرقوم است