اختصاصا ذكر كرده است ؟ آيا منت الهى نيست كه با همهء رسالتهاى پيامبران همراه است ؟
آرى ، از اين رو بعضى از مفسران گفتهاند ممكن است « ذكر » مراد قرآن باشد و زبور / 388 همهء كتابهايى است كه بيش از آن آمده و آن وقت « بعد از آن » به معنى اضافه بر قرآن باشد .
ولى ما از زبور همان معنى واقعىاش را كه كتاب آسمانى داود است اراده مىكنيم .
در حالى كه در آيات پيش « ذكر » بر تورات اطلاق شد ، اين سؤال پيش مىآيد كه چرا داود را پس از موسى به اين بشارت مخصوص گردانيد ؟
جواب به نظر من اين است كه :
خداوند بنى اسراييل اين قوم مستضعف را از سلطهء فرعون به دست موسى رهانيد و سرزمين ظالمان را به ميراث به آنان داد .
هم چنان كه به داود حكم عنايت كرد و براى او اسباب قدرت مهيا نمود .
پس ضرورى بود كه از هر دو ياد كند تا مردم بدانند كه وارثان همهء زمينها صالحان هستند . از اين آيه دو معنى ديگر را نيز استنباط مىكنيم :
اولا : هر انسان مؤمنى كه خدا را به حق عبادت كند و صالح باشد مىتواند وارث زمين گردد .
/ 389 ثانيا : هر سرزمين روزگارى به دست حكومت عادل خواهد افتاد و ما اين معنى را در كتابى كه مزامير داود ناميده مىشود ديدهايم . با آن كه كتب عهدين تحريف شده باز هم حقايق بسيارى در آنها باقى مانده است . آنجا كه مىگويد :
« خدا ايام صالحان را مىداند به زودى ميراثشان ابدى خواهد شد » .
در نصوص اسلامى هم از حضرت رسول ( ص ) روايت شده كه اگر از دنيا حتى يك روز باقى بماند خدا آن يك روز را طولانى مىكند تا در آن روز مردى از اهل بيت برانگيزد و او زمين را پر از عدل و داد كند پس از آن كه پر از ظلم و جور شده باشد .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 311
مساهمون: احمد آرام
ص٣١١