لِقَوْمٍ عابِدِينَ ( 106 ) وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ ( 107 ) قُلْ إِنَّما يُوحى إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( 108 ) فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ آذَنْتُكُمْ عَلى سَواءٍ وَ إِنْ أَدْرِي أَ قَرِيبٌ أَمْ بَعِيدٌ ما تُوعَدُونَ ( 109 )
إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَ يَعْلَمُ ما تَكْتُمُونَ ( 110 ) وَ إِنْ أَدْرِي لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَكُمْ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ ( 111 ) قالَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ وَ رَبُّنَا الرَّحْمنُ الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ ( 112 )
معناى واژهها
106 [ لبلاغا ] : يعنى كافى بودن در رسيدن به قصد و هدف و آن حق است .
109 [ آذنتكم ] : آگاهتان كردم .
[ و إن أدري ] : يعنى نمىدانم .
/ 385
خدايا به حق حكم كن
رهنمودهايى از آيات :
از آنجا كه انسان مسئول اعمال خويشتن است خدا بر بندگان صالح خود منت گذاشت و آنان را وارث زمين گردانيد . خداوند اين معنى را در زبور پس از تورات نوشته است .
آخرين بخش از سورهء انبياء را - سورهاى كه همه در باب كرامت خداوندى