( 1 ) أَ رَأَيْتَ الَّذي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ( ( 2 ) ) فَذلِكَ الَّذي يَدُعُّ الْيَتيمَ ( ( 3 ) ) وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكينِ ( ( 4 ) ) فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ ( ( 5 ) ) الَّذينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ ( ( 6 ) ) الَّذينَ هُمْ يُراءوُنَ ( ( 7 ) ) وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ
آيا كسى كه روز جزا را پيوسته انكار مىكند ديدى ؟ !
او همان كسى است كه يتيم را با خشونت مىراند .
و ( ديگران را ) به اطعام مسكين تشويق نمىكند !
پس واى بر نمازگزارانى كه ،
در نماز خود سهل انگارى مىكنند !
همان كسانى كه ريا مىكنند .
و ديگران را از وسائل ضرورى زندگى منع مىنمايند !
شأن نزول :
آثار تكذيب دين در امور زندگى
در شأن نزول اين سوره ، بعضى گفتهاند : دربارهء « ابوسفيان » نازل شده ، كه هر روز دو شتر بزرگ نحر مىكرد ، و خود ، اطرافيان و يارانش از آن استفاده مىنمودند ، اما روزى يتيمى آمد و تقاضاى چيزى كرد ، او با عصايش بر او زد و او را دور كرد .
بعضى ديگر گفتهاند : آيه دربارهء « وليد بن مغيره » يا « عاص بن وائل » نازل شده است . « 1 »
* * *
هامش
( 1 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيات مورد بحث ؛ « بحار الانوار » ، ج 18 ، ص 175 ؛ « قرطبى » ، ج 20 ، ص 210 .