( ( 1 ) ) قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ ( ( 2 ) ) لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ ( ( 3 ) ) وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ ( ( 4 ) ) وَ لا أَنا عابِدٌ ما عَبَدْتُّمْ ( ( 5 ) ) وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ ( ( 6 ) ) لَكُمْ دينُكُمْ وَ لِيَ دينِ
بگو : اى كافران !
آنچه را شما مىپرستيد من نمىپرستم !
و نه شما آنچه را من مىپرستم مىپرستيد .
و نه من آنچه را شما پرستش كردهايد مىپرستم .
و نه شما آنچه را كه من مىپرستم پرستش مىكنيد .
آئين شما براى خودتان ، و آئين من براى خودم !
شأن نزول :
هرگز معبودان شما را نمىپرستم
در روايات آمده است : « اين سوره دربارهء گروهى از سران مشركان « قريش » نازل شده ، مانند « وليد بن مغيره » ، « عاص بن وائل » ، « حارث بن قيس » ، « امية بن خلف » و . . . گفتند : اى محمّد ! تو بيا از آئين ما پيروى كن ، ما نيز از آئين تو پيروى مىكنيم ، و تو را در تمام امتيازات خود شريك مىسازيم ، يك سال تو خدايان ما را عبادت كن ! و سال ديگر ما خداى تو را عبادت مىكنيم ، اگر آئين تو بهتر باشد ، ما در آن با تو شريك شدهايم ، و بهره خود را گرفتهايم ، و اگر آئين ما بهتر باشد تو در آئين ما شريك شده و بهرهات را از آن گرفتهاى !
پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود : پناه بر خدا كه من چيزى را همتاى او قرار دهم !
گفتند : لااقل بعضى از خدايان ما را لمس كن و از آنها تبرك بجوى ، ما تصديق تو مىكنيم و خداى تو را مىپرستيم !