57 وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ ( ( 58 ) ) وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَكَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ ( ( 59 ) ) إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَيْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبنىاسرائيل
و هنگامى كه دربارهء فرزند مريم مَثَلى زده شد ، ناگهان قوم تو به خاطر آن فرياد راه انداختند .
و گفتند : « آيا خدايان ما بهترند يا او ؟ ! ( اگر معبودان ما در دوزخند ، مسيح نيز در دوزخ است ؛ چرا كه معبود واقع شده ) » ! ولى آنها اين مَثَل را جز از طريق جدال ( ولجاج ) براى تو نزدند ؛ آنها گروهى كينهتوز و پرخاشگرند .
مسيح فقط بندهاى بود كه ما نعمت به او بخشيديم و او را نمونه و الگوئى براى بنىاسرائيل قرار داديم .
شأن نزول :
پاسخ قاطع به ايراد « ابن زبعرى »
در « سيرهء ابن هشام » چنين آمده است : رسول خدا صلى الله عليه و آله روزى با « وليد بن مغيره » در مسجد نشسته بود « نضر بن حارث » نيز آمد و در كنار آنها نشست ، گروهى از سران قريش نيز در مجلس بودند ، پيامبر صلى الله عليه و آله با آنها سخن گفت ، « نضر » به مقابله برخاست ، پيامبر صلى الله عليه و آله با دلائل منطقى ( پيرامون بطلان بتپرستى ) او را محكوم ساخت ، سپس اين آيه را بر آنها خواند : إِنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنْتُمْ لَها وارِدُونَ * لَوْ كانَ هؤُلاءِ آلِهَةً ما وَرَدُوها وَ كُلٌّ فِيها خالِدُونَ . . . : « شما و آنچه غير خدا مىپرستيد ، هيزم جهنم خواهيد بود ؛ و همگى در آن وارد مىشويد . * اگر اينها خدايانى بودند ، هرگز وارد آن نمىشدند ! در حالى كه همگى در آن جاودانه خواهند بود » . « 1 »
بعد از اين ماجرا پيامبر صلى الله عليه و آله از جا برخاست ، و رفت ، در اين هنگام « عبداللَّه بن زبعرى » آمد ، و به آن جمع پيوست ، « وليد » به « عبداللَّه » گفت : « نضر بن حارث » در
هامش
( 1 ) انبياء ، آيات 98 و 99 .